dinsdag 28 maart 2017

Puzzel

Een maand geleden was ik hier voor het laatst. En oh, wat is er ontzettend veel gebeurd sinds die tijd. Als je een blog hebt, is het altijd de afweging, wat je wilt delen en wat niet. Hoe persoonlijker hoe moeilijker is wat geldt voor mij. Je weet immers nooit wie er allemaal lezen hier. Ik sta soms versteld van de reikwijdte van wat ik schrijf. Terughoudend dus. Maar aan de andere kant wil ik ook delen hier. Geven. Vertellen. In makkelijke tijden en ook in tijden van zorg en verdriet. Vroeger (!) deed ik dat onbevangen maar die tijd is voorbij. Wat verstandig is, tenminste in mijn geval, is dan op de pauzeknop drukken en herstellen. De rust in mezelf terugvinden. De gevoelens opbergen in het juiste kamertje in mijn hart en hoofd. Even pas op de plaats. En dat is wat ik deed. 


Op de foto zien jullie een puzzel. Dat is zo ongeveer hoe het er nu voorstaat. Alles is er nog, maar het is door elkaar geschud op alle denkbare manieren. Ja, en hoe maak je dan van alle stukjes weer één geheel? Door te beginnen met zoeken naar de hoekstukjes. Die zijn bekend. In mijn geval zijn dat: gezin/familie/polder, huis, lezen/schrijven en buitenzijn/tuin/blog. Zo ongeveer in grote lijnen. Nog steeds is het mijn streven om dit jaar 365 blogs te schrijven. Komende tijd ga ik dus e.e.a. inhalen. Er is genoeg te delen. Gelukkig maakte ik elke dag aantekeningen in mijn dagboek anders zou me dat niet lukken.
-
Ik kijk naar buiten. De zon schijnt. Het groen begint aan de bomen te komen. De vogels fluiten. Het is lente en ik ben er nog. Hoera!

1 opmerking:

  1. Fijn dat je er weer bent. Ik vind dat je mooi vertelt hoe het/ jouw leven eruitziet.

    BeantwoordenVerwijderen