dinsdag 14 februari 2017

Afscheid nemen en verder gaan

Ik voel me een beetje zoals de bootjes op de eerste twee foto's. Ja, ik zeg het maar meteen en recht voor zijn raap. Dan is het er maar uit :-) En hoe kom ik nou aan dat gevoel? Dat is lastig om voor mij hier te zeggen, maar ik ga het toch proberen. Er is een tijd geweest dat ik dacht dat ik de hele wereld kon redden. Of het zieke dieren of zieken mensen waren, ik probeerde ze beter te maken. Vriendelijk, zorgzaam en liefdevol zijn, was my middle name. Totdat het helemaal fout ging. Want je kunt niet iedereen redden. Of helpen. Of de wereld verbeteren. Of altijd maar voor iedereen zorgen. En toen het misging en ik niks meer te geven had, bleef iedereen verbaasd achter. Waarom had ik dat niet eerder gezegd? Geen idee. Maar ik leerde van de situatie en probeerde het niet meer op deze manier te doen. Het lukte min of meer en met vallen en opstaan.


Fysiek werd ik nooit meer de oude. Niemand kon daar iets aan doen en ik zelf al helemaal niet, maar ik nam het mezelf wel kwalijk en negeerde dat ik ziek was. Heel veel jaren. En ik verviel in de oude fout. Ik bleef mensen proberen te helpen. Als ze ziek waren, als ze verdriet hadden. In real life maar ook via mijn blog. Gelukkig zag ik op tijd dat sommigen van die mensen niet geholpen wilden worden. Ze wilden alleen hun verhaal kwijt. Ik hoefde hun probleem niet op te lossen. Het was geen zeuren van ze, zeker niet. Het was meer het blijven hangen in de situatie waar ze in zaten. En ik (sukkel als ik ben) nam het allemaal mee naar huis, naar bed, kon er niet van slapen en dacht er de hele dag aan. En het ging weer niet goed. Ik stopte met wat ik leuk vond (bloggen) en genieten van gewone dingen want alle energie ging op aan die andere dingen.


Ik vergeleek mezelf in die tijd vaak met een schip en dat zei ik ook vaak tegen dit soort mensen. Hier vlakbij in Hoek van Holland, varen veel schepen naar Engeland en vice versa. Ik voelde me vaak zo'n schip. Je vaart een tijdje met elkaar op en kiest dan je eigen koers. Je neemt afscheid en gaat weer verder met wat je wilt doen. Bij de meeste contacten gaat dat ook zo. Soms gaat dat om iemand die je tegenkomt onderweg, een buurvrouw die verhuist, een collega die een andere baan zoekt. Je had het goed met elkaar, was een poosje  samen op maar daarna was het tijd om door te reizen en een eigen koers te varen.


Vorig jaar en ook al eerder heb ik afscheid genomen van deze mensen. Mensen die zo hard op je duwen dat je dreigt te zinken. Dat je bijna niet meer kunt ademen. Dat je hoofd zich alleen vult met negatieve gedachten. Dat je achter je toetsenbord zit en je vingers weigeren over het toetsenbord te gaan. Dat je niet meer onbevangen kunt delen. Dat je denkt: laat ik dat maar niet schrijven want voor je het weet wordt het weer aangegrepen om contact te zoeken. Die mensen die alleen maar willen zenden. Ik kan ze niet meer verdragen. En ik begrijp ze ook niet. Als iemand (ik) echt heel duidelijk heeft aangegeven dat ik Geen contact meer wil. Dat ik weer adem wil halen. Dat ik weer mezelf wil zijn. Dat ik door wil met mijn leven. En dat ik dat ook aan de ander adviseer. Ga door met je gezin, je familie, je blog, je leven, je nieuwe baan, huis of wat dan ook,  maar laat mij dat dan ook doen. Kom hier niet meer. Verbreek het contact. Niet meer bellen of appen of mailen of langs huis rijden of hier in de buurt op vakantie komen. Niet alsmaar blijven doorgaan. Ik weet het, het is moeilijk. Maar geloof me, er zijn altijd weer anderen die misschien wel willen luisteren. Er zijn veel meer Tinekes op de wereld dan je denkt. Laat mij hier zijn wie ik ben. Laat mij alsjeblieft op een van de bootjes op de onderste foto stappen en wegzeilen. Op weg naar leuke blogjes, mooie avonturen en weer ademhalen. -
Ik ben heel benieuwd of jullie ook zulke mensen in jullie leven hebben. Of hadden. Hoe gaan jullie daar mee om? Negeren helpt niet, ze blijven contact zoeken. Ze worden soms boos omdat ik 'ineens' veranderd ben. Ze voelen zich tekort gedaan. Het gaat soms om contacten die al meer dan vijf jaar geleden verbroken zijn. Het maakt me moedeloos en het kost zoveel energie en daar heb ik al zo weinig van. Zijn het 'stalkers'? Volgens een vriendin van mij wel. Ik heb steeds de neiging om offline te gaan. Om me terug te trekken in mijn mooie oude huis met de ramen dicht. Om nooit meer te bloggen. Om nooit meer kwetsbaar te zijn.
-
Het is een heel verhaal geworden. Best wel een emotioneel verhaal ook. Het zat er al een tijd aan te komen. Eigenlijk al vanaf het vorig jaar. Goed dat het er nu uit is. Ik voel me opgelucht en sterker. Het is goed dat het de wereld ingaat. Laten we hopen dat het nu echt gaat stoppen. Alsjeblieft! Ik ga dit verhaal niet nalezen maar druk meteen op de publicatieknop. Anders ben ik bang dat ik toch weer....

6 opmerkingen:

  1. Dat heb je heel duidelijk en mooi verteld. Met een groot inzicht. Ik vind het knap!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het zal me al zo lang zo hoog dat ik het in een keer moest schrijven. Ik heb het een dag later pas nagelezen, Bertie. Toen durfde ik pas.

      Verwijderen
  2. Wat heb je dit prachtig verwoord! Ik herken er veel in, wist je dat? En ik ga deze blog heel goed bewaren. En jij vraagt wat te doen met deze mensen... Print uit, en als ze weer een beroep op je doen, langs (willen) komen, bellen, appen, mailen: druk ze deze tekst onder hun neus. "Daarom wil ik het contact verbreken, daarom". ..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik doe het in de speciale envelop. Die zit altijd in de tas! Je weet welke ik bedoel. Ik werd gisteren een beetje verliefd op jou nieuwe Valentijn. Wat een mooie vent (ventje) :-)

      Verwijderen
  3. Knap van je dat je dit hier vertelt. Jezus zo'n "plakkers" ken ik zelf niet maar vreselijk moet dat zijn. Hopelijk lezen ze hier je blog en zoals ze bij ons zeggen "valt hunne frank" dan en laten ze je nu definitief gerust. Ik hoop het echt voor jou.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als dat eens waar zou zijn :-) Laat die franken maar heel hard vallen.

      Verwijderen