zondag 26 februari 2017

Handlettering op zondag


Als de liefde maar blijft winnen....

Gisteren namen we afscheid van mijn oom. Het was zo verdrietig allemaal. Ik zag het gezin van mijn oom daar staan. Tante, kinderen, kleinkinderen het zag er zo ontredderd uit. Zagen wij er vorig jaar ook zo uit, bedacht ik me? Ik weet het eigenlijk niet. Het doet er ook niet toe. Vandaag plaats ik foto's die jullie misschien eerder zagen. Toch wil ik ze nog een keer laten zien. Omdat ze gemaakt zijn vanuit het ouderlijk huis van mijn oom. Dit is wat hij zag. Dit is waar hij leefde, dit was zijn wereld. Hij was een echte polderman. 



Terug thuis kon ik mijn draai niet meer vinden en besloot, om de gedachten wat af te leiden, naar muziek te luisteren. Het meest vond ik troost in het lied van Daniël Lohus: als de liefde maar blijft winnen. Een simpel lied, maar het biedt zoveel troost. Ik geef de tekst hier weer want hij zingt in het Drents dialect en dat is misschien niet voor iedereen verstaanbaar. Zoek het maar eens op op Youtube.

Zolang de oostenwind blijft waaien zullen bladeren blijven vallen. Zolang de boer zal blijven zaaien zal de molen blijven draaien. Zolang de zon zal blijven schijnen komen bloemen uit de knop. Zolang de kippen blijven leggen komen kuikens uit de dop.


Zolang het vuur zal blijven branden schieten vonken naar de sterren. Zolang de zee rolt op de stranden en er werk komt uit de handen. Zolang de kinderen blijven zingen en alles gaat zoals het moet. En als de liefde maar blijft winnen, komt het allemaal wel goed.

Zolang de lente maar blijft komen en dan de zomer en de herfst. Als de winter maar blijft dromen, van de nieuwe bladeren aan de bomen. Zolang de maan gewoon blijft zorgen voor zilver licht en eb en vloed. En als de liefde maar blijft winnen, komt het allemaal wel goed.


Als de liefde maar blijft winnen komt het allemaal wel goed. Ik wens dat het gezin van mijn oom en de rest van de mensen om hen heen. Ik zag veel liefde gisteren. En omdat ik dat zag, denk ik dat het allemaal wel goed gaat komen. Maar o o o.

vrijdag 24 februari 2017

The Rose

The rose

Some say: love, it is a river, that drowned the tender reed
Some say: love, it is a razor, that leads your soul to bleed
Some say: love, it is a hunger, an endless sake in need
I say: love, it is a flower, and you it's only seed

It's the heart afraid of breaking, that never learns to dance
Its's the dream afraid op waking, that never takes the change
It's the one that won't be taken, who cannot seem to give
and the soul afraid of dying, that never learns to live



When the night has been to lonely and the road has been to long
and you think that love is only for the lucky and the strong
just remember in the winter far beneath the bitter snow
lies the seed that with the sun's love in the spring becomes the rose.

Bette Middler

donderdag 23 februari 2017

De wind

Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar hier, niet ver van de zee, gaat het flink tekeer. De takken van de bomen zwiepen heen en weer. De gisteren geplante bomen bij de achterbuurman liggen allemaal plat. Och toch. Zoals het buiten is, voelt het hier van binnen ook een beetje. Ik heb het maar laten komen vandaag. In golven en precies zoals het kwam. Gelukkig was ik de hele dag alleen thuis en kon ik wat op adem komen. Ik probeer mijn levensbootje wat te laten dobberen totdat de storm weer gaat liggen. 


Er zijn opnieuw zorgen en verdriet. Wanneer houdt het op? Ik heb geen idee. Misschien voelt het morgen beter. Misschien ben ik morgen sterker. Misschien kan ik morgen troost geven. Misschien heb ik morgen wat energie over. Misschien is morgen de storm gaan liggen. Misschien schijnt morgen de zon. Misschien zit ik hier morgen achter het toetsenbord en schrijf ik over ... ja, waarover zou ik willen schrijven? Misschien over onze trouwdag die we gisteren toch nog voorzichtig vierden. Dat huwelijksbootje, de koers die we samen varen? Misschien schrijf ik wel over iets heel anders. Misschien....

woensdag 22 februari 2017

Zo'n dag

* Zo'n dag waarop je wakker wordt en je niet uitgerust voelt omdat je amper geslapen hebt
* zo'n dag waarop het verdriet bijna te zwaar voelt om te dragen
* zo'n dag waarop, wat je ook zegt, niet overkomt zoals jij het bedoelt
* zo'n dag waarop je naar buiten kijkt naar de storm en de regen en weet dat het koud is
* zo'n dag waarop je de zon zo nodig hebt, waarop je verlangt naar de lente
* zo'n dag waarop je gek wordt van de herrie. 
  Aan de voorkant de buurmanhuizenbouwers, 
  aan de achterkant het timmeren van de beschoeiing van de andere buurman met allebei 
  de radio zo hard dat je niet meer denken kunt. 
* zo'n dag waarop de hond van de buren maar blijft blaffen buiten in de tuin 
* zo'n dag waarop je niet weet wat je moet schrijven hier
* zo'n dag waarop je zelfs geen troost vindt in de woorden van anderen
* zo'n dag waarop ......



Zo'n dag is het vandaag.
Zo'n dag waarvan je denkt.... laat hij maar snel voorbij zijn
Zo'n dag is het vandaag.

En het is nog wel onze trouwdag!
En die van mijn zusje en zwager!


dinsdag 21 februari 2017

Opnieuw verdriet en de troost van het breiwerk

De soep van mama. Ik schreef er hier over. Jullie reageerden er zo lief en dat deed me zo goed. En volgens mijn vader, broer en zus heeft mama er nooit onder geleden dat ik haar soep niet lekker vond. Zondag waren we bij elkaar. Haar kinderen, haar schoonkinderen en haar geliefde man. Het verbaasde ons hoe snel dit jaar gegaan was. We herkenden veel bij elkaar en toch verwerkten we allemaal ons verdriet op onze eigen manier. Ik weet niet hoe het bij jullie is, maar als je afscheid hebt genomen van iemand (door welke reden dan ook) heb je altijd één of maar heel weinig beelden die bij je naar boven komen als je aan die persoon denkt. Die kunnen voor iedereen verschillend zijn. Toen we zo bij elkaar zaten met ons zevenen heb ik daar specifiek naar gevraagd. Ieder van ons deelde zijn herinnering aan mams en omdat ze zo verschillend waren werd het een mooie mengeling van wie ze was :-)




En nu, twee dagen en een jaar nadat ze overleed ging vanmorgen de telefoon. Mams was de oudste van een gezin van drie kinderen. Twee jaar geleden overleed haar jongste broertje. Vorig jaar zijzelf en vanmorgen is haar laatste broer (de middelste) overleden. Als laatste van het gezin wat ooit was. Vader, moeder, een dochter en twee zonen en nu is er niemand meer. En dat is best raar ook al weet je dat het zo zal gaan. Het was een stille man, die oom van mij. Een harde werker die goed voor zijn gezin zorgde. Een man van de polder. Een man van zeer weinig woorden. Maar tegelijkertijd kon hij in zijn zwijgen zo veel zeggen. Groot van postuur en met een groot hart. Ik zal hem missen. Wij allemaal zullen hem missen. Zijn het niet vaak de 'stille' mensen die we het meest missen als ze er niet meer zijn?


Ik wilde vandaag vertellen over de nieuwe sjaal die ik gebreid heb. 11 januari liet ik de roze sjaal (of eigenlijk is het een col) zien. Deze col is er een variatie op. In plaats van elke vijf steken, maakte ik het patroon nu elke drie steken. Dat geeft net een iets ander effect. Ook maakte ik hem iets minder dik omdat ik maar 250 gram garen had. Op een wonderlijke manier past dit wat ik laat zien. toch ook bij wat ik vertelde. Tijdens het breien ben ik stil en denk ik na. Laat ik mijn gedachten vaak wat rondlummelen in mijn hoofd. Van niks naar nergens. Inmiddels staat een nieuw breiwerk op de pennen. Ik denk zomaar dat mijn oom nog wel langs zal komen in gedachten tijdens het breien. Het is een van de manieren waarop ik de dingen verwerk. Rustig aan doorwerken en er niet teveel over zeggen.  Ik ben wel uit de polder maar de polder is nooit uit mij weggegaan bedenk ik me nu. Een ietwat somber bericht vandaag maar zo gaan de dingen soms. De zon schijnt, ik ga boodschappen doen. Dagdag!

maandag 20 februari 2017

Pompoensoep

Misschien moet ik maar een nieuwe rubriek beginnen dacht ik vanmorgen toen ik aan het verzinnen was welk recept ik zou gaan plaatsen hier. Er staan zoveel lekkere soepjes in mijn schriftje. Deze pompoensoep bijvoorbeeld is super lekker.

Je hebt er voor nodig:

*1 oranje pompoen (een flespompoen kan ook, ik zag ze volop bij J...o vanmorgen)
* een stukje gember van ongeveer 2,5 cm
* 1 middelgrote ui
* peper en zout
* wat koriander (liefst vers)
* 250 ml kokosmelk
* 2 el kokosolie
* 2 tenen knoflook
* verse rode peper
* 1 sinaasappel

Hoe maak je het:

* Snij de pompoen in stukken en verwijder de zaden. Ik laat de schil er gewoon aan want die wordt vanzelf zacht. Hak de gember fijn. Snij de knoflook fijn. Snipper de ui. Snij de rode peper klein en rasp de helft van de schil van de sinaasappel.

*Doe wat kokosolie in de pan en fruit hierin gember, knoflook en ui tot de ui glazig is.
Voeg de geraspte sinaasappel toe en daarna ook de stukken pompoen. Bak nog 10 minuten.

*Daarna kokosmelk toevoegen en net zoveel water dat alles net onder water staat. Peper en zout toevoegen en aan de kook brengen. Met deksel op de pan op laag vuur nog 20 min laten pruttelen tot de pompoen zacht is. Pureer met de staafmixer tot een gladde soep. Koriander er over en klaar.

*Je hebt nu genoeg soep voor 4 personen en het duurt een half uurtje voor je klaar bent! Ik vries zelf altijd de helft in voor later als ik weer eens onderweg ben en weinig gelegenheid heb om gezond te eten. Bij X...s kocht ik een kleine thermosfles om het in warm te houden. Dat werkt prima. Eet smakelijk!

Handlettering op zondag




zaterdag 18 februari 2017

De soep van mijn moeder

Als kind was ik niet dol op soep. Althans niet op de soep die mijn moeder kookte. Aan het eind van de zaterdagmiddag ging er een grote pan op het vuur met water daarin. Aan het water werd een mergpijp toegevoegd samen met wat soepvlees. Urenlang stond het te trekken. Steeds ging er wat bij. Groenten, vermicelli, bouillonblokjes. En het begon steeds harder te stinken. Het zal zeker meespelen dat we geen afzuigkap hadden. Het hele huis rook er naar. Op zondag aten we elke week hetzelfde. Zonder uitzondering. Eerst de soep en dan vanillepudding met Tova aardbeiensaus. Brr. Alleen als ik er echt niet onderuit kon, at ik dat soort groentesoep maar lekker ben ik het nooit gaan vinden. 


En tegenwoordig? Ik eet tegenwoordig wel een paar keer in de week een soepje. Niet meer met zo'n bot er in of met soepvlees (zou dat nog te koop zijn trouwens?) maar gewoon lekker met verse groenten en kruiden. Of tomatensoep want met zoveel tomaten in de buurt is dat geen enkel punt. Ik koop ze per kistje rechtstreeks bij de teler. Daarna gaat de staafmixer er door want ik hou van een gladde soep. Ik weet dat mijn moeder het best vervelend vond dat ik haar soep echt niet lustte en misschien heeft ze er zelfs wel verdriet van gehad. Nu denk ik..... kon ik het nog maar terugdraaien. Morgen is het al weer een jaar geleden dat mams plotseling overleed. Een jaar alweer... wat gaat de tijd toch snel.

vrijdag 17 februari 2017

Na aan het hart..

De zon scheen en de eekhoorn en de mier zaten in het gras aan de overkant van de rivier. Boven hen ruiste de wilg, voor hen kabbelde het water, terwijl in de verte de lijster zong. "Volgens mij,' zei de eekhoorn, 'ben ik nu gelukkig.' De mier zweeg en kauwde op een grassprietje. 'Ik denk,' zei de eekhoorn,'dat ik nooit gelukkiger kan zijn dan nu.' 'Nou...' zei de mier. 'En als er nu eens een honingtaart voorbij zou komen vliegen met een briefje erop: voor de eekhoorn en de mier...?' "Ja, zei de eekhoorn. "Dan zou ik nóg gelukkiger zijn. Maar gelukkiger dan dán is onmogelijk.' "Nou..' zei de mier. "Als ik nu eens van plan was op reis te gaan en ik zou zeggen: eekhoorn, ik ga niet, ik blijf bij jou, goed?..' 'Ja,' zei de eekhoorn. "Je hebt gelijk. Dan zou ik nog gelukkiger zijn...' " En als de krekel vanavond een heel groot feest gaf, en als je nu plotseling een brief met een uitnodiging van de walvis kreeg en als de zon vandaag niet meer onder zou gaan en alles alles rook naar verse beukennoten...?'


De eekhoorn zweeg. Hij keek naar het glinsterende water en dacht: dus ik ben eigenlijk helemaal niet zo gelukkig... Hij keek schuin opzij naar de mier. Maar de mier had zijn ogen dicht, kauwende op het grassprietje en liet de zon op zijn gezicht schijnen. Wat ben ik dan? dacht de eekhoorn. Als ik niet heel gelukkig ben... Het was alsof er een wolk over zijn gezicht schoof. Hij wist geen antwoord op die vraag. In de verte zweeg de lijster en begon de nachtegaal te zingen, zomaar, midden op de dag. Hé, dacht de eekhoorn, wat zijn dat? Hij voelde iets bewegen in zijn ogen. Tranen? dacht hij. Zijn tranen? Hij zuchtte diep, vouwde zijn staart onder zijn achterhoofd en keek naar de lucht. Ik zal maar niet meer denken, dacht hij. Maar hij wist dat dat heel moeilijk was.


Zo lagen zij daar naast elkaar in het gras aan de oever van de rivier, de mier en de eekhoorn. 'Wat liggen wij hier heerlijk, eekhoorn,' zei de mier na een hele tijd. De eekhoorn zei niets. 'Ik heb nog nooit zo heerlijk gelegen,' zei de mier. Ik wou, dacht de eekhoorn, dat ik eens één keer op een tak zat, met mijn knieën over elkaar en dat de mier beneden stond en naar boven riep: je hebt gelijk, eekhoorn, ik geef het toe, je hebt helemaal gelijk.... De zon zakte langzaam naar omlaag, de rivier kabbelde en in de verte zong de merel. De eekhoorn keek maar en luisterde maar en dacht verder niets.....
-
Uit: Na aan het hart (dierenverhalen vol vriendschap) door Toon Tellegen
Uitgeverij Querido  ISBN 9789021 434513
-

donderdag 16 februari 2017

De winkel en de vlaggetjes

Ik schreef hier al eerder over de vlaggetjes die ik maak voor de winkel. Ik vind het een erg leuk werkje om te doen. Het nadenken over de vormen, de kleuren, het uitzoeken van de stofjes, de afmeting, het is allemaal onderdeel van het proces van genieten. Een feestje om te maken en gelukkig voor mij kan ik dat voorlopig blijven doen, want ze verkopen goed. Er is, gelukkig  nog genoeg te vieren. Nu ben ik, in de klassieke zin, een ondernemer van niks. Ik heb geen grote plannen maar wil gewoon rustig leuke dingen bedenken en maken. Zo werkt het voor mij het best. Het is allemaal behoorlijk arbeidsintensief en het idee dat ik zoveel zou verkopen dat ik dingen MOET produceren, ach nee. Alleen de gedachte al. Nee, daar heb ik mijn lesje mee geleerd vorig jaar. 


Ik bedenk dus iets om te maken, doe dat vervolgens en soms is dat een gigantische flop. Dan verkoopt het echt echt niet. Maar een andere keer, zoals met de vlaggenlijnen heb je ineens een top te pakken. Waar ik niet op gerekend had, was dat zoveel mensen een rood-wit-blauwe wilden hebben. Echt, jullie willen niet weten hoeveel ik er daar al van gemaakt heb. Ze worden heel vaak weggegeven aan Nederlanders in het buitenland. Of aan 'nieuwe' Nederlanders die hierheen komen. Leuk hè? Ook heb ik het al een paar keer meegemaakt (vooral op markten) dat vakantiegangers uit andere landen een slingertje kopen als herinnering aan een fijne vakantie. Het is maar een klein pakje om mee terug te nemen naar huis :-) Gisteren nog stuurde ik er een naar een Nederlandse die een kindje gekregen heeft in Kenia. Ze had al een vlaggenlijn in de Keniaanse kleuren en wilde nu voor haar kleintje ook een Hollandse versie. Ik heb er extra mijn best op gedaan, dat snappen jullie vast. Hier schijnt het zonnetje inmiddels lekker warm op mijn rug (ik zit in de woonkamer op het moment) en het is tijd voor de lunch. Ik wens jullie allemaal een fijne dag vandaag! Dagdag!

woensdag 15 februari 2017

Haken 4-2

Vandaag laat ik jullie een gehaakte col zien waarvan ik en eerste instantie dacht dat ik hem al had laten zien. Maar nee dus. Ik haakte hem van Zeeman garen. Vorig jaar kocht ik op een of andere manier veel garen en dat ben ik nu aan het opmaken. Deze cols dragen heerlijk en ik verkoop ze regelmatig in mijn winkeltje. Het garen verloopt van lichtbeige, via lichtbruin naar grijs. 


Lijkt het je leuk om zelf aan de slag te gaan? Begin dan met het haken van een lange rij lossen. Zolang als jij wilt dat je sjaal breed wordt. Hoeveel dat is, is persoonlijk. Ik neem meestal een bestaande sjaal van de kapstok en leg daar het sliertje lossen op. Let er op dat het aantal steken een veelvoud is van 6 + 4 extra. Voorbeeld: 60 steken (10x6) + 4 = 64 steken. Ik begon met 64 steken en haakte met haaknaald 5.
-
Eerste toer: 3 lossen (= eerste stokje), dan 3 stokjes, 2 lossen ( twee steken van de beginlossen overslaan), 4 stokjes, 2 lossen (2 lossen aan de onderkant overslaan)
Tweede en alle andere toeren zijn hetzelfde. Je haakt steeds vier stokjes. Dat zijn de dichte stukjes op de foto. Dan haak je twee lossen en sla je twee lossen over. Dat zijn de gaatjes op de foto. Daarna weer vier stokjes enz enz. Aan het begin van elke toer haak je 3 lossen die tellen als het eerste stokje en er dan nog 3 achteraan. Het is makkelijker om het te haken dan het op te schrijven.
-
Wil je van de sjaal een col maken? Naai dan begin en eind aan elkaar. Let er goed op dat er geen draai in je werk zit. Dat had ik een keer. Alles was mooi en onzichtbaar aan elkaar genaaid en toen kon ik het weer losmaken. En geloof me, dat was veel werk :-) Succes!

Liefde

Gisteren was het Valentijnsdag. Dag van de liefde. Maar het lukte me niet om daar wat over te schrijven. Ik was zó moe na het schrijven van mijn andere bericht, dat ik de liefde een dagje opschortte. Hoewel, feitelijk was dat ook niet helemaal waar, want ik kreeg zoveel lieve reacties van jullie. Ik werd er gewoon emotioneel van. Wat was het fijn om te weten dat ik niet de enige ben. Ik weet dat in mijn hoofd natuurlijk wel, maar het weten is anders dan het voelen. Ik kreeg ook wat fijne en bruikbare tips van sommigen van jullie. Daar ga ik zeker gebruik van maken als het weer zover is. Dank jullie allemaal. En nee, ik zal niet stoppen met bloggen, maar hier gewoon zeggen als er iets is wat me dwars zit. Beloofd! :-) 


De liefde. Ik ben dol op de liefde. Ik al haar verschijningsvormen. Regelmatig overvalt me een vorm van verliefd zijn. Ik hou graag van. En dat kan van alles zijn. Zo kan ik heel erg ontzettend houden van mijn gezin. Van mijn vader. Mijn dappere vader die al weer bijna een jaar alleen is na 60 jaar liefde. Van mijn broertje, mijn zusje en hun gezinnen. Ik hou ook makkelijk van dieren. Vooral van dieren met een vachtje. Honden, katten, koeien, geiten, konijnen, hamsters het maakt mij niet uit. Ik vind ze geweldig. Dieren met veren daarentegen vind ik minder. Ik vind het fladderen niet prettig. Reptielachtigen vind ik ook minder, je hebt er weinig interactie mee.


Ik kan ook verliefd worden op dingen. Kringloopvondsten. Of een mooi nieuw plekje in de natuur om wat te mijmeren en na te denken. Een nieuw boek kopen en dat dan nog niet inkijken maar eerst neerleggen (misschien is dat meer een geluksgevoel wat heel erg lijkt op liefde, bedenk ik me nu) Of deze leuke, meer dan honderd jaar oude kaarten, waar ik op een niet nader te bepalen tijdstip zeker op terug zal komen. Zijn ze niet enig? De foto's doen ze geen recht. In het echt fluoriseren ze meer. Kijk naar de mooie kleding, de houding, de compositie. Ik werd er meteen verliefd op... en ben nu aan het denken om er een projectje van te maken. Eerst maar goed nadenken en dan doen. Ik hoop dat jullie een mooie Valentijnsdag gehad hebben. Met niet alleen gisteren maar ook de rest van het jaar met veel liefde om te krijgen maar zeker ook om te geven.

dinsdag 14 februari 2017

Afscheid nemen en verder gaan

Ik voel me een beetje zoals de bootjes op de eerste twee foto's. Ja, ik zeg het maar meteen en recht voor zijn raap. Dan is het er maar uit :-) En hoe kom ik nou aan dat gevoel? Dat is lastig om voor mij hier te zeggen, maar ik ga het toch proberen. Er is een tijd geweest dat ik dacht dat ik de hele wereld kon redden. Of het zieke dieren of zieken mensen waren, ik probeerde ze beter te maken. Vriendelijk, zorgzaam en liefdevol zijn, was my middle name. Totdat het helemaal fout ging. Want je kunt niet iedereen redden. Of helpen. Of de wereld verbeteren. Of altijd maar voor iedereen zorgen. En toen het misging en ik niks meer te geven had, bleef iedereen verbaasd achter. Waarom had ik dat niet eerder gezegd? Geen idee. Maar ik leerde van de situatie en probeerde het niet meer op deze manier te doen. Het lukte min of meer en met vallen en opstaan.


Fysiek werd ik nooit meer de oude. Niemand kon daar iets aan doen en ik zelf al helemaal niet, maar ik nam het mezelf wel kwalijk en negeerde dat ik ziek was. Heel veel jaren. En ik verviel in de oude fout. Ik bleef mensen proberen te helpen. Als ze ziek waren, als ze verdriet hadden. In real life maar ook via mijn blog. Gelukkig zag ik op tijd dat sommigen van die mensen niet geholpen wilden worden. Ze wilden alleen hun verhaal kwijt. Ik hoefde hun probleem niet op te lossen. Het was geen zeuren van ze, zeker niet. Het was meer het blijven hangen in de situatie waar ze in zaten. En ik (sukkel als ik ben) nam het allemaal mee naar huis, naar bed, kon er niet van slapen en dacht er de hele dag aan. En het ging weer niet goed. Ik stopte met wat ik leuk vond (bloggen) en genieten van gewone dingen want alle energie ging op aan die andere dingen.


Ik vergeleek mezelf in die tijd vaak met een schip en dat zei ik ook vaak tegen dit soort mensen. Hier vlakbij in Hoek van Holland, varen veel schepen naar Engeland en vice versa. Ik voelde me vaak zo'n schip. Je vaart een tijdje met elkaar op en kiest dan je eigen koers. Je neemt afscheid en gaat weer verder met wat je wilt doen. Bij de meeste contacten gaat dat ook zo. Soms gaat dat om iemand die je tegenkomt onderweg, een buurvrouw die verhuist, een collega die een andere baan zoekt. Je had het goed met elkaar, was een poosje  samen op maar daarna was het tijd om door te reizen en een eigen koers te varen.


Vorig jaar en ook al eerder heb ik afscheid genomen van deze mensen. Mensen die zo hard op je duwen dat je dreigt te zinken. Dat je bijna niet meer kunt ademen. Dat je hoofd zich alleen vult met negatieve gedachten. Dat je achter je toetsenbord zit en je vingers weigeren over het toetsenbord te gaan. Dat je niet meer onbevangen kunt delen. Dat je denkt: laat ik dat maar niet schrijven want voor je het weet wordt het weer aangegrepen om contact te zoeken. Die mensen die alleen maar willen zenden. Ik kan ze niet meer verdragen. En ik begrijp ze ook niet. Als iemand (ik) echt heel duidelijk heeft aangegeven dat ik Geen contact meer wil. Dat ik weer adem wil halen. Dat ik weer mezelf wil zijn. Dat ik door wil met mijn leven. En dat ik dat ook aan de ander adviseer. Ga door met je gezin, je familie, je blog, je leven, je nieuwe baan, huis of wat dan ook,  maar laat mij dat dan ook doen. Kom hier niet meer. Verbreek het contact. Niet meer bellen of appen of mailen of langs huis rijden of hier in de buurt op vakantie komen. Niet alsmaar blijven doorgaan. Ik weet het, het is moeilijk. Maar geloof me, er zijn altijd weer anderen die misschien wel willen luisteren. Er zijn veel meer Tinekes op de wereld dan je denkt. Laat mij hier zijn wie ik ben. Laat mij alsjeblieft op een van de bootjes op de onderste foto stappen en wegzeilen. Op weg naar leuke blogjes, mooie avonturen en weer ademhalen. -
Ik ben heel benieuwd of jullie ook zulke mensen in jullie leven hebben. Of hadden. Hoe gaan jullie daar mee om? Negeren helpt niet, ze blijven contact zoeken. Ze worden soms boos omdat ik 'ineens' veranderd ben. Ze voelen zich tekort gedaan. Het gaat soms om contacten die al meer dan vijf jaar geleden verbroken zijn. Het maakt me moedeloos en het kost zoveel energie en daar heb ik al zo weinig van. Zijn het 'stalkers'? Volgens een vriendin van mij wel. Ik heb steeds de neiging om offline te gaan. Om me terug te trekken in mijn mooie oude huis met de ramen dicht. Om nooit meer te bloggen. Om nooit meer kwetsbaar te zijn.
-
Het is een heel verhaal geworden. Best wel een emotioneel verhaal ook. Het zat er al een tijd aan te komen. Eigenlijk al vanaf het vorig jaar. Goed dat het er nu uit is. Ik voel me opgelucht en sterker. Het is goed dat het de wereld ingaat. Laten we hopen dat het nu echt gaat stoppen. Alsjeblieft! Ik ga dit verhaal niet nalezen maar druk meteen op de publicatieknop. Anders ben ik bang dat ik toch weer....

Handlettering op eh... dinsdag


Dit weekend ging het weer helemaal mis. Het kaartje was getekend en zelfs al gefotografeerd. Sterker nog: het was zelfs al stand-by gezet. Maar ja, dan moet je wel op de knop drukken toch? Ik was een beetje dom. Maar hier is ie dan hoor. Het zijn mooie woorden de Oprah ooit tegen iemand zei. 



zaterdag 11 februari 2017

De tuin in de sneeuw

Ik hoorde het vanmorgen meteen na het wakker worden. Het geluid van de langsrijdende auto's was anders. Meer gedempt. Ik hoorde fietsers langsrijden en ook hun stemmen klonken zachter dan anders. Zou het? Zou het dan eindelijk ook hier in het dorp niet-ver-van-de-zee gesneeuwd hebben? 



Ja, het had gesneeuwd. Wat een feest vind ik dat altijd. De wereld verstopt onder een dekentje van mooie witte zachte pluisjes. Nog geen hele dikke laag maar dit is al heel fijn. Ik nam de foto's door het raampje in de voordeur. Ik werd bij het kopen van dit huis meteen verliefd op de voordeur. Dat er een schattig klein raampje in zat, was een grote plus. Terwijl ik niet groot ben (1.65 m) moet ik er toch een beetje voor door de knieën om er doorheen te kijken. Kun je nagaan hoe klein van stuk de mensen in 1871 waren. In de tijd dat dit huis gebouwd werd.


Ik wens jullie allemaal een mooie zaterdag. Met of zonder sneeuw. Met of zonder kou. Met of zonder tuin :-) Dagdag!

vrijdag 10 februari 2017

Slingers in allerlei soorten en maten


Vandaag laat ik jullie de eerste foto's zien van mijn allereerste blog (astoryoftwosisters). Op 7 juli 2007 stuurde ik mijn eerste verhaaltje de wereld in. Ik maakte een paar foto's van de plank die in de keuken hing. Iedereen was altijd een beetje bang van die plank, want er stond zoveel op dat hij ietwat voorover hing en alles eraf dreigde te vallen (wat overigens nooit gebeurt is). De plank hangt allang niet meer in de keuken. Het serviesgoed staat nu in de kast en dat is wel wat praktischer dan zo open en bloot op de plank. Ik maakte destijds foto's met een kleine camera en het was altijd een gedoe om een redelijke foto te maken. Zoom enz was niet aan mij besteed. Buitenfoto's waren altijd helder maar binnen? Nee, dat lukte maar zelden. De keukenmuur is ook al niet meer wit bedenk ik me nu. Er zit nu een gezellig behangetje tegen die wand.


Ik heb zitten denken waar de vlaggenlijn naartoe gegaan is. Ik denk naar een van de kinderen. Ik zal er nog eens naar vragen :-) Wat ik me nog goed kan herinneren is het plezier dat ik had bij het maken van deze slinger van stof. Hij is nog uit de tijd dat ik quilts maakte en dit zijn restjes van eerder gemaakte quilts en kinderkleertjes. Bij ieder stofje kan in nog terughalen wat ik er eerder van maakte.


Deze slinger is inmiddels weg, de plank hangt ergens anders, de muur is voorzien van behang, de camera van destijds vervangen maar het plezier in het maken van vlaggenlijnen is nooit verdwenen. Ik maak niet meer de meterslange van restjes genaaide exemplaren als hierboven, maar ik hou het wat simpeler tegenwoordig.


De vlaggetjes zijn kleiner en anders van vorm. De restjes zijn gebleven. Ik heb het gewoon niet in me om dingen weg te gooien. Er valt altijd nog wel iets van te maken toch? Ik naai niet zoveel maar alle restjes gaan in een doos. Ik krijg ook wel eens wat van anderen, soms zie ik wat bij de kringloop en als het dan genoeg is, ga ik aan de slag.


Dan blaas ik het stof van de machine, zet ik gezellige muziek aan (of een luister CD van de bibliotheek), pak ik een kop verse koffie en ga ik aan de slag. Alleen bij het opschrijven van dit alles krijg ik er al weer zin in. Vergeet niet de woorden van Harry Mulisch: het leven is een feestje maar je moet wel zelf de slingers ophangen. En/of maken in mijn geval. Fijn weekend allemaal! Dagdag!

donderdag 9 februari 2017

Pennen en een kroonluchter

Ik vertelde jullie al eerder over mijn liefde voor schrijven, lezen en boekjes. Ook liet ik een stapeltje (een piepklein gedeelte) van mijn collectie boekjes zien. Wat ik er niet bij vertelde was dat ik in de boekjes allerlei losse papieren stop. Dat zijn meest dingen die ik eerder uit tijdschriften of kranten knipte met het idee er nog eens wat mee te doen. Het gebeurt me nogal eens dat bij het pakken van zo'n boekje er een en ander uit komt dwarrelen. Uit het blauwe diary boekje kwam bijvoorbeeld het volgende gedicht vallen....


Er staat niet bij door wie het geschreven is, maar ik durf misschien wel te zeggen dat het er eentje van Toon is. Het heet: Pennen

Pennen kunnen op papier
schreeuwen, vloeken, ketteren
Kunnen ook met veel bravoure
schallen en trompetteren.
Maar ze kunnen ook héél zacht
een stil verdriet genezen.
Met woorden die je nu en dan
nog eens een keer wilt lezen.

Foto: heeft niets met het gedichtje te maken. Ik nam hem per ongeluk met mijn telefoon die op tafel lag. Het is de kroonluchter boven mijn hoofd. Ik controleer regelmatig of hij goed vast zit want ik moet er niet aan denken dat ik hem op mijn kop krijg :-) Dagdag!

woensdag 8 februari 2017

Wie is wie

Gisteren schreef ik over mijn liefde voor woorden. Voor schrijven, lezen en alles wat met letters te maken heeft. En ik maakte bekend wie de give away gewonnen had. Vandaag wil ik daar nog even over doorgaan. Kijk, bloggen doe je eerst en vooral omdat je dat zelf leuk vindt. Maar bloggen maakt ook kwetsbaar. Het is (althans bij mij) onmogelijk hier te schrijven zonder een stukje van mezelf te laten zien. Wat ik hier deel is altijd een afweging. Ik vertel lang niet alles en ook niet altijd precies letterlijk hoe het gebeurd is. Het is ook gekleurd door het moment waarop ik schrijf. Het ene moment erger ik me verschrikkelijk aan de radio die door de mannen die het huis naast de buren aan het bouwen zijn. Zou ik een uur later achter mijn laptop gaan zitten en schrijven, dan kan dat net het moment zijn dat de radio uit is en de mannen naar huis. Het is dus wel altijd waar wat ik schrijf, maar ook wel een interpretatie van dingen. Ik kan jullie nu een foto van een hartenkrans in de heb laten zien, maar de foto heb ik gisteren al genomen. Op het moment dat ik in real life mensen ontmoet hier in het dorp word ik daar wel eens over aangesproken. Die herhalen dan letterlijk wat ik schrijf en vinden dan ook echt dat ik daar niet meer van af mag wijken. Het maakt me wat onzeker. Sowieso is een blog schrijven jezelf kwetsbaar maken, zoals ik hierboven al zei. Ik schrijf over wat mij bezig houdt en zet daardoor een spotlight op mezelf. Jullie die hier lezen, blijven in het donker. Ik weet niet wie jullie zijn, alleen met hoeveel jullie zijn. En als je daar over na gaat denken is dat best 'eng'.


Af en toe kijk ik eens naar de statistieken en gisteren zag ik bijvoorbeeld dat jullie met best veel zijn. Om niet overweldigd te raken maak ik het bloggen voor mezelf altijd klein.  Ik neem voor ik ga schrijven meestal een kop koffie en ga dan zitten met het idee alsof jullie bij mij aan de keukentafel zitten en we even wat heen en weer praten. Dat werkt voor mij het best. Zo zal ieder van jullie zo zijn eigen methode hebben. Eigen rituelen moet ik ze misschien noemen? :-) Ik weet niet wie jullie zijn en dat hoeft natuurlijk ook niet. Maar het zou wel leuk zijn. Gelukkig reageren er steeds vaker mensen hier en als dat mensen met een blog zijn is het leuk om terug op visite te gaan. Zo ontstaat er een soort van band met elkaar. Ook is het leuk als iemand de moeite neemt om te mailen. En, bijna altijd, iets persoonlijks met me te delen. Dan voel ik me rijk en bevoorrecht dat een vreemde me blijkbaar zo vertrouwt dat hij/zij iets met me deelt. Ook kan het blog voor grappige situaties zorgen. Gisteren was er zo een. Ik maakte bekend wie het boek gewonnen had. Een voor mij onbekende naam. Ik kon er verder niks over vinden maar winnen is winnen. Ik pakte het boek alvast in, deed er een zelfgemaakt felicitatie kaartje in, schreef op de achterkant de afzender en wachtte op het adres van de winnares. Dat kwam niet via de mail maar via WhatsApp :-) Want hoe leuk.... het was een 'bekende' die won. Een lieve mevrouw hier uit mijn dorp niet-ver-van-de-zee. Ze kwam het boek zojuist ophalen. We dronken koffie en babbelden wat. Precies zoals ik me het altijd voorstel als ik hier schrijf. Dank je wel lieve E. Het was heel gezellig! Veel plezier met je boek!

dinsdag 7 februari 2017

Lezen, schrijven, boekjes en de uitslag van de give away

Lang geleden leerde ik schrijven. Het was in de kleine school in het dorp, weggestopt achter de hoge Lekdijk. Het was niet de modernste school van alle scholen, de juf was ook niet de jongste van alle juffen en bovendien niet de meest geduldige van allemaal. Mijn vader bracht me naar school, want er was net een broertje geboren. Mijn moeder en het broertje lagen een maand lang samen in het ziekenhuis. Een onzekere tijd voor een dodelijk verlegen kind als ik toen was. En ik was ook nog eens linkshandig. We moesten met een kroontjespen schrijven (ik zei al: het was niet de modernste van alle scholen) en dat was een ramp. Juf was regelmatig hysterisch, ik moest dan huilen, dat mocht niet van juf, kortom het was een drama. Toen juf een meisje uit de klas een paar rake klappen gaf moest juf met pensioen. 



Na de vakantie kwam er een nieuwe juf. Juf was de moeder van een klasgenootje. Ze was lief en vriendelijk en precies het tegenovergestelde van de eerste juf. Alle kinderen kregen meteen de eerste les een balpen van haar. Wat was dat fijn! Ik durf gerust te zeggen dat ik dat tweede jaar pas heb leren schrijven. En toen ik dat eenmaal kon, kon ik niet meer stoppen! Ik begon verhaaltjes te schrijven, schriften vol. Opstellen schrijven was het liefst wat ik deed. Altijd weer waren er bladzijden te kort omdat ik niet kon stoppen :-)


Ik schreef verhaaltjes en ook versjes. Gedichtjes zou ik ze niet willen noemen. Lezen deed ik ook graag. Heerlijk vond ik het om mezelf in een verhaal te verliezen. Nog steeds lees ik graag en veel. Lezen, schrijven maar ook het leren van nieuwe talen vond ik helemaal geweldig. De laatste nieuwe taal die ik leerde was Arabisch toen ik in Egypte woonde. Heerlijk vond ik dat. Ik zou graag nog Zweeds willen leren. En Russisch. Wie weet komt het er nog eens van.


Stapels volgeschreven schriften en boekjes heb ik hier in huis. De schriftjes liggen in een doos opgeborgen. De boekjes allemaal in de boekenkast. Af en toe pak ik er een en blader ik er wat in. Het is zo leuk om terug te lezen. De verhaaltjes die ik schreef voor mijn eerste kind. Elke dag schreef ik iets voor haar en later voor de anderen. Zo leuk om ze af en toe te herlezen. Tot op de dag van vandaag ga ik er mee door. Ik schrijf nu voornamelijk in Pip boekjes. Ik kocht ooit een hele stapel rechtstreeks van de ontwerpster/eigenaresse thuis in haar studio. Het blauwe boekje bovenop is van dit jaar januari. Als het vol is ga ik weer over op gewone schriften. Daar heb ik gewoon weer eens zin in. Lekker terug naar vroeger. En met balpen. Want met mij en inkt is het nooit wat geworden.
-
Berbella is de winnares van mijn laatste give away. Zou je je adres naar mij kunnen mailen tinekehendrikse@hotmail.com zodat ik je het boekje kan toesturen? Van harte gefeliciteerd! :-)

maandag 6 februari 2017

Tomatensoep

Denk je aan het Westland, dan denk je aan tomaten. Het kon dus niet uitblijven dat ik hier vroeg of laat een tomatensoepje aan jullie zou laten zien. Nu moet ik er meteen bijzeggen (en dat deed ik volgens mij al eerder) dat ik niet goed ben in het fotograferen van eten. Daarom leende ik een foto uit een kookboek. De foto is gemaakt door Simone van den Berg. Ere wie ere toekomt! In deze tijd van het jaar vind ik het heerlijk om te lunchen met soep. In dit geval tomatensoep. Ik heb hem al een paar keer gemaakt en hij is echt lekker. Wil je hem ook maken? Dan heb je het volgende nodig: 1 ui, 2 wortels, 900 gram tomaten, 4 takjes verse tijm, 1 hand verse peterselie, 450 ml kippenbouillon, slagroom, iets om in te bakken, peper.


Zo maak je het: pel de ui en snipper hem. Ik snij hem in vrij grove stukken (lekker snel), wortel ook in grove stukken snijden, tomaten in vieren, blaadjes van de tijd afhalen en de peterselie grof snijden. Verhit dat waar je in wil bakken (ik gebruikte een restje roomboter) en bak de ui drie minuten tot hij zacht en glazig is. Voeg dan de wortelen, tomaten, tijmblaadjes en peterselie toe. Bak nog 5 minuten. Kippenbouillon erbij en aan de kook brengen. Als de soep kookt zet je het vuur laag en doe je het deksel op de pan. Laat het zo zachtjes pruttelen. 15 minuten is genoeg. Kijk even of de groenten zacht zijn en pureer het daarna met de staafmixer en klaar ben je. Als je luxe wilt, kun je er nu wat ongezoete opgeklopte slagroom aan toevoegen. Het ziet er dan wel wat mooier uit en is misschien ook wat lekkerder. Als ik de soep voor mezelf maak doe ik dat eerlijk gezegd nooit. Eventueel kun je nog wat peper toevoegen.
-
Ik heb hier al eerder verteld dat de smaak van de Westlandse tomaten prima is. Het ligt er aan welk soort/ras je koopt. Mocht je nu een soort hebben met weinig smaak, dan kun je eventueel een klein blikje tomatenpuree toevoegen terwijl je het uitje bakt. Ik vind dat zelf niet nodig want de tomaten zijn lekker genoeg van zichzelf. Het recept is voor drie grote kommen soep. Eet smakelijk!

zondag 5 februari 2017

Handlettering op zondag op Zondag!!

Dit was de enige kaart die ik voor deze dag kon laten zien, wat mezelf betreft: Handlettering op zondag is vandaag echt: op Zondag! Hiep hiep hoera! Ik ben weer bij met schrijven :-) 



Fijne zondagmiddag allemaal!

Weggever van de maand

In januari nam ik me voor om elke maand iets weg te geven. Omdat geven zo leuk is. En dat zou ik dan doen op de eerste zaterdag van de maand. En dat is het voor mij nu even. Ik ben nog steeds aan het inhalen en bijna bij want in het echie is het vandaag zondag. Valt best mee toch? Ik mijn vorig blog schreef ik enthousiast over het boek hieronder op de foto. Toen ik nadacht over wat ik deze maand weg zou willen geven dacht ik eerst aan andere dingen maar niet leuk genoeg of nog niet klaar of... enz. Ik leerde ooit: als je iets weggeeft moet dat iets zijn wat je zelf graag zou willen krijgen. Zoiets, ik weet het niet precies meer. Volgens mij zei mijn vader dat ooit toen ik klein was. Ik zal het hem nog eens vragen. 


En daar kwam ineens dit boek op-poppen. Het lag nog op mijn werktafel, dus zo heel diep dacht ik ook weer niet. Ik ga dit boek weggeven. Is het wat voor jou? Laat dan hieronder een reactie achter waarom jij het zou willen. Meedoen is voor iedereen, ook als je al eerder iets gewonnen hebt. Daar let ik niet op. Alle namen gaan in de hoge hoed en er wordt een briefje uitgetrokken. Zo gaat dat hier. Wel zou ik het leuk vinden als je mijn blog gaat volgen maar dat is geen Must hoor. Voel je alsjeblieft niet verplicht! In mijn blog van dinsdag zal ik de uitslag bekend maken. Fijn weekend verder! Dagdag!

Happinez

Het is vandaag 5 februari maar blogsgewijs is het voor mij vandaag vrijdag de derde. Ik ben nog aan het inhalen :-) Ik vertelde al eerder dat ik grofweg een soort van schema gemaakt heb; een soort van opzetje waar ik me natuurlijk helemaal niet aan hoef te houden, het is meer een handvat voor als ik niet weet waar ik over mag schrijven. Ook helpt het om variatie te houden in wat ik schrijf. Vandaag pak ik weer een boek uit de boekenkast. Ik kreeg het voor mijn verjaardag van mijn zusje, nu al best wat jaren geleden. 


Het is een mooie gebonden versie met harde kaft en een leeslint. Ik ben dol op leeslinten. Het voelt altijd zo rijk. In het boek (met de titel Wijsheid) staan de mooiste interviews uit het tijdschrift Happinez. Ik koop dat tijdschrift zo af en toe los en sommige interviews had ik al eerder gelezen, maar de meesten nog niet. In het boek komen mannen en vrouwen aan het woord die de wereld wat mooier willen maken. Ze schrijven boeken, houden voordrachten of maken films. Hun boodschap is altijd en steeds weer inspirerend. 22 verhalen zijn er opgetekend.


Paulo Coelho is een van hen. En wat te denken van Anselm Grün, Byron Katie, Marten Toonder, Irene van Lippe-Bijsterveld, Lama Lobsang, Timothy Freke, Fred Matser, Janne Goodall (op de foto hieronder) Alain de Botton, Thich Nhat Hanh, Karen Armstrong, Steven Covey (te zien op de laatste foto), Jeff Foster, Tsultrim Allione, Kay Pollak, Richard Tarnas, Deepak Chopra, Genpo Roshi, Marcel Derkse, Guus Kuijer en Paul Wilson?


Van iedere geïnterviewde is er als extra een quote en een mooie foto.Voor mij soms een verrassing omdat je je een heel andere voorstelling van sommige mensen maakt. Jarenlang lees je over ze en lees je hun woorden en nu ineens zie je er een gezicht bij :-) Achterin de verantwoording. Je ziet dan wie wie geïnterviewd heeft. Kortom een mooi boekje om te lezen, terug in de kast te leggen, het er weer eens uit te halen en er nog wat in te lezen. Nadeel is wel dat het papier glanst. Met lamplicht moet je soms van houding veranderen anders glimt het teveel. Maar ja, dat is dan ook alles.


Ik vind het leuk om zo af en toe eens een boek uit de boekenkast te pakken en er wat over te vertellen. Je kijkt er dan toch weer wat anders naar. Wil je het boek kopen? Het ISBN nummer is : 978 90 6305 542 4

zaterdag 4 februari 2017

Nieuwe ramen

Toen we hier kwamen wonen, wisten we dat we een oud huis kochten. Een huis met heel veel achterstallig onderhoud. Maar het was een goed huis, een solide huis. Het was bovendien een huis met een voordeur waar ik meteen verliefd op werd. Een brede voordeur die klonk alsof hij alle narigheid buiten de deur zou houden. De aannemer deed de eerste grote klussen voor ons. Er kwam een nieuw dak, de indeling boven werd anders en beneden ook. Het hoogstnoodzakelijke werd gedaan en daarna was ons geld op (we hadden niet op dat dak gerekend) Om kosten te besparen deden we veel zelf. Ik ben wat keren naar de bouwmarkt gereden. Oh man, als ik daar nog aan denk. Wij waren geel klussers by nature en er ging nogal eens wat mis. Eén voorbeeld: heb je wel eens een beagle puppy over een pas geschilderde vloer zien rennen? En dan daarna door zo'n beetje het hele huis? Wij maakten het mee. We maakten hier heel veel avonturen mee :-)



Langzaamaan werd het steeds meer ons huis. Het was wel een koud huis. Daar heb ik me echt op verkeken. Met zijn ramen van enkel glas, oud glas- in- lood en zijn metershoge plafonds was het in het begin niet warm te krijgen. Maar ook dat is aan het veranderen. Ieder jaar wordt het hier warmer. En stiller. En mooier. Bij een oud huis moet je ook maar meteen geduld leren hebben. Want dat heb je nodig. En overtuigingskracht. En een avontuurlijke inslag want niks is standaard. Zo was ons eerste contact over het glas-in-lood raam hieronder in de maand oktober 2015 (!) De loodman die wij van eerdere projecten kenden was gestopt. Een ander had het veel en veel te druk. Een derde zou met pensioen gaan en maakte alleen de lopende klussen nog af. Een vierde was veel te duur. We zochten verder en de jonge timmerman kon ons helpen. Tegelijk met het nieuwe kozijn zou er ook een nieuw loodraam komen. Twee maanden geleden kwam er een tijdelijk raam en gisteren (hoera) kwam het definitieve raam.


Het is hetzelfde patroon als de ramen op de begane grond en boven de voordeur. Als je nu vanaf de straat naar het huis kijkt zie je één en hetzelfde patroon. Beneden zijn het losse ramen die tegen de anderen gezet zijn en op zijn plaats blijven met een viertal spijkers. Hierboven is het tussen dubbel glas gezet. Maar daarvoor is eerst het lood donker gemaakt. Er is oud glas gebruikt om zoveel mogelijk de bestaande kleuren hetzelfde te laten lijken. Het rechthoekige raam er onder kan omhoog geschoven worden. Er zitten touwen aan de zijkanten met contra gewichten. En (dank je wel lieve timmerman) ik hoef nu niet meer met mijn hele hebben en houden te duwen tegen het raam zoals eerst, maar ik kan het met twee vingers omhoog schuiven. Na twee maanden met een vastgespijkerd raam was dat een feestje vanmorgen. Frisse lucht in de slaapkamer. Heerlijk!


Zoals gezegd: het duurde even maar dan heb je ook wat. Wel heb ik afscheid moeten nemen van de ijsbloemen op de ramen. Die zijn er nu niet meer als het vriest. Ook zal ik geen gordijnen meer zien waaien als het buiten stormt. Wat ik niet zal missen is het geluid van de dronken tokkies als ze terugkomen van het uitgaan en schreeuwend en lallend naar huis fietsen. Geen warme kruik meer, geen oordoppen meer, geen extra dekens en dekbedden meer. Goh, wat zal ik veel geld overhouden. Ik denk dat ik maar ga sparen voor mooie shutters :-)

Winkel en weggeven

Dit keer wil ik jullie niet alleen iets vertellen over de winkel, maar ook aan jullie willen vragen om met me mee te denken. Zoals jullie weten heb ik een winkeltje waar ik zelfgemaakte spulletjes verkoop. Echt heel leuk om te doen maar het werkt alleen als er ook regelmatig nieuwe dingen te zien en te vinden zijn. Er wordt best veel verkocht maar (en daar ben ik heel eerlijk in) er blijven ook dingen op de plank liggen. In in mijn geval in de mooie witte kast waar ik alles in opberg. Voor die dingen zoek ik een nieuw tehuis. En daar komen jullie in beeld :-) 



Aan het eind van de maand februari stopt het seizoen van de warme wolletjes zoals ik ze altijd noem. Dan ga ik aan de lente denken en komen er weer andere dingen in de winkel. Voor de niet verkochte sjaals, cols en omslagdoeken zoek ik een goede bestemming. Ik wil ze weggeven aan mensen die ze hard nodig hebben en er echt echt blij mee zullen zijn. Of dat in het binnen of buitenland is, maakt me niet uit. Ik zoek mensen die het hart op de goede plaats hebben en die de wolletjes het liefst ook zelf uitdelen. Ik kan ze opsturen als pakket maar ik betaal er geen verzendkosten voor (het zijn allemaal nieuwe spullen) Ze kunnen hier ook opgehaald worden na afspraak. Hoeveel het zal zijn weet ik aan het eind van de maand. Weet je iets of ken je iemand? Laat me dat dan weten via tinekehendrikse@hotmail.com Alvast bedankt voor het meedenken :-)

Haken

Ik moet er zelf een beetje om lachen maar ik ben nog steeds bezig met een inhaalrace. Langzaam maar zeker denk ik 'bij' te kunnen zijn en wat achterover te kunnen leunen maar nee, dan gebeurt er weer wat. Vraagt iets mijn onverdeelde aandacht en daar zie ik vervolgens mijn goede voornemen de deur uitvliegen. Vorige keer dacht ik dat ik alle berichten voor januari geschreven had, totdat ik zag dat ik dertig berichten geplaatst had. En volgens mij heeft januari toch echt 31 dagen. Dussss, is dit dan echt de laatste voor januari.


Ik hoop alleen dat jullie nu niet denken dat ik deze col eerder liet zien want dat is niet zo. Het garen is wel hetzelfde trouwens. Daar zit nog een grappig niet zo grappig verhaal aan vast. Vorig jaar zag ik het in de winkel en omdat het zo lekker zacht aanvoelde kocht ik 5 bollen van 100 gram. Ik dacht niet echt goed na en kocht er later nog 5. Wat moet een mens met 1000 gram zachte wol? Nou, flink doorhaken en breien dan maar. Gelukkig vind ik dat geen straf om te doen. Zo hier en daar een toertje tijdens het journaal om 20.00 uur. Tijdens de koffie een paar steekjes. Als er koffievisite is die ook haar werk meebrengt. Al met al kun je nog best veel voor elkaar krijgen. Zoals deze leuke col bijvoorbeeld.

vrijdag 3 februari 2017

Vieren

Er was zoveel te vieren op 31 januari. Dat mijn kleine grote neef jarig was bijvoorbeeld. Niet dat ik nog naar zijn verjaardag ga maar toch. Toen hij klein was heb ik voor hem gezongen, nu feliciteerde ik hem via WhatsApp :-) Ook onze voormalige koningin, prinses Beatrix vierde haar verjaardag. 79 is ze geworden en nog volop aan het werk. Het is zo leuk om haar af en toe nog eens te zien op tv. Mijn zwager verbouwde haar paleis jaren geleden. Hij mag er niks over vertellen maar wel zei hij dat hij haar zo'n lieve vrouw vond.


Ook vierde ik het eind van de maand. De eerste maand van het nieuwe jaar. Waarin zoveel nieuwe besluiten werden genomen. Waar zoveel plannen voor werden gemaakt. Het was spannend of ze ook zouden lukken. Of dat wat ik in december bedacht had ook werkelijk zou uitkomen. En dat deed het. En daarom vierde ik. Ik vierde dat er gewoon elke dag iets te vieren is. Hoe klein dan ook. En in gedachten stak ik de vlag uit. Konden jullie ook mooie dingen vieren in Januari?

donderdag 2 februari 2017

25 jaar

Ik kan me nog goed de knoop in mijn maag herinneren als ik de grote witte bus de hoek van de school om zag komen. De bus van de tandarts. De assistente reed en de tandarts kwam er met zijn eigen auto achteraan. De assistente was een grote vrouw met rood haar en deed (naar mijn herinnering) geen enkele moeite om ons kleintjes gerust te stellen. De bus werd dus recht voor de school geparkeerd. Er werden slangen uitgerold voor water en stroom en dan was het afwachten wanneer je aan de beurt zou zijn. Meestal werd begonnen met de kleintjes. Met vijf tegelijk werd je naar de bus gestuurd. Daar lag een stapel Donald Duck's maar je was te zenuwachtig om ze te lezen. Misselijk wachtte je je beurt af. De tandarts zelf was een enorme vent met veel haar op de armen en op zijn vingers. Niet voorzichtig en je moest vooral niet gaan huilen want dan ging hij vloeken. Och toch. Zelfs de grootste jongens van de school waren bang want hij deelde best hier en daar een klap uit als het hem zo uitkwam. Hoewel dat vroeger anders was dan tegenwoordig en we daar niet echt van streek van raakten :-) 


Na de basisschool kregen we een tandarts via het ziekenfonds toegewezen. Het ziekenfonds, ach, wat lijkt dat al weer lang geleden. We gingen er met het hele gezin tegelijk naartoe. Drie kilometer op de fiets over de rivierdijk, dan met het pontveer over en weer drie kilometer terug. Na een paar jaar kreeg ons kleine dorp achter de rivier een 'eigen' tandarts. 1 keer per week kwam hij naar het groene kruisgebouw (ook dat lijkt al weer zo lang geleden) om patiënten te helpen. Hij begon om half vier en was klaar na de laatste patiënt. Alleen kwam hij bijna nooit op tijd en zat er een hele wachtkamer vol op hem te wachten. Het was een griezel. Met haar op de armen en op zijn vingers. Het was net zo'n nare man als de schooltandarts. Sterker nog: het WAS de schooltandarts!! Wat een ellende. Later versleet ik nog veel tandartsen (ik verhuisde vaak).


En toen kwam deze man in ons leven. Dat is nu vijf en twintig jaar geleden. Wij waren juist in de provinciestad neergestreken en hij was als jong ventje net zijn eigen praktijk begonnen en zocht patiënten. En tot op de dag van vandaag ben ik blij met hem. Zo blij dat ik het er graag voor over heb om een stukje (anderhalf uur enkele reis) te rijden om hem te zien. Na de provinciestad zijn we weer een paar keer verhuisd maar we zijn hem altijd trouw gebleven. Ik hoop dat we hem nog lang als tandarts mogen houden. Een topvent! Aardig, vriendelijk, belangstellend maar vooral een hele goede vakman.

Handlettering op zondag eh... donderdag

Zelf moet ik glimlachen om wat ik als kop boven dit bericht schreef. Handlettering op zondag eh.. donderdag. Net als vorige week loop ik een beetje achter. Nog erger nog dan vorige week want toen handletterde ik op woensdag en nu op donderdag. Ik was een beetje druk om het zo maar te zeggen. En omdat ik toch elke dag wil schrijven hier, heb ik vanmorgen diep adem gehaald en ben ik aan een inhaalrace begonnen :-) Voor nu is het dus even zondag. Ik tekende deze uitspraak van Aristoteles. 


Mijn oude buurman de professor in Egypte was dol op Aristoteles en een groot kenner van de wijsgeer bovendien. Als ik alles wat hij vertelde over A onthouden of in ieder geval opgeschreven had was ik nu heel veel mooie spreuken rijd. En terwijl ik dit hier nu schrijf kijk ik met een half oog naar het journaal op tv. En ik hoor dat Egypte in de finale van de African Cup of Nations staat. Met dezelfde keeper als in de tijd dat wij er woonden. En als ik dan ook nog vertel dat het vandaag internationale vriendendag is... nou, dan valt alles op zijn plaats toch? Toeval bestaat niet. Dagdag!

De tuin

Hoewel het weer vandaag wat mooier is dan voorafgaande dagen is er nog niet veel werk in de tuin te doen. Hier en daar kan ik wat blad weghalen of wat vegen. Het vogelhuisje kan opnieuw gevuld worden maar daar blijft het wel bij. De eerste foto laat het pad zien vanuit de voordeur naar de straat. In het midden staat de plantenbak die straks weer gevuld gaat worden met zomerbloeiers. Ik verheug me er nu al op. 


De foto hieronder heb ik genomen van de straat naar de voordeur. Aan het eind, als je bijna bij de voordeur bent heb ik twee hagen met klimop laten zetten. Ik hou niet van klimop maar het zijn wel goede windvangers. En wind is hier altijd net een beetje teveel bij de voordeur. Als je goed kijkt zie je dat het rechtse windlicht wat naar voor staat. Je ziet er ook een stapel stenen liggen want...


De man die uit Harderwijk moet komen om de kabel weer aan te sluiten nog steeds niet geweest is. Ik heb maar zolang een tuinstoel over het gat gezet want ik ben bang dat ik anders een keertje misstap. Ik loop namelijk altijd deze route om naar de fietsenschuur te gaan. Of naar de grijze en groene containers die daar ook staan. Voor de ramen langs en dan linksaf. Morgen komen de mannen is me beloofd. We zullen zien of dat ook waar zal zijn. Tegenwoordig weet je bijna zeker dat afspraken veranderd gaan worden.


Zo kreeg ik melding van de man die het nieuwe glas-in-lood raam maakte dat hij het raam naar een ander atelier gebracht heeft. Daar wordt het lood donkerder gemaakt zodat het er net zo oud uitziet als de ramen die er al zijn aan de voorkant. Daarna wordt het weer naar een ander atelier gebracht waar het tussen dubbel glas gezet wordt. Dan komt het weer terug naar het glas-in-lood atelier. Dat heeft veel langer (weken) geduurd dan was toegezegd. Het atelier belt de timmerman. Die dan naar mij gaat bellen voor een afspraak om het raam te komen plaatsen. Daarna kan de schilder komen om e.e.a. te schilderen en behangen. Dat is na al die jaren ook wel weer eens nodig. Dezelfde schilder die al drie keer afgebeld heeft (met legitieme redenen) om de boel op te komen nemen om een offerte te maken. Ik dacht slim te zijn en hem vast te bellen zodat ik eerder aan de beurt zou zijn. Ook die hoopt morgen te komen. We zullen zien. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Niets in standaard in dit grote oude huis. Ik ben wel wat gewend ;-)