vrijdag 17 november 2017

Afscheid van een tijdperk...

Maandag 23 oktober. Vandaag wordt mijn vriendin aan haar knie geopereerd. Ook zij krijgt een nieuwe prothese. Aan een kant zodat ze gelukkig nog een goed been heeft om op te staan. Dat maakt het proces niet minder pijnlijk maar wel iets gemakkelijker en daar ben ik dankbaar voor. Ze wordt als eerste vandaag geholpen en in gedachten ga ik mee met haar de operatiekamer in en wens ik haar sterkte voor straks als ze aan haar revalidatie gaat beginnen. Gelukkig woont ze in een appartement waar alles gelijkvloers is en hoeft ze geen bed van de thuiszorg zoals hier het geval is. Want dat is toch niet zoals je eigen bed hoor. 


Ik slaap nu al weer een paar dagen boven en eigenlijk gebruikte ik het bed van de thuiszorg alleen nog voor het middagdutje. Als een soort van luxe om niet nog een keer extra het pijnlijk proces van het traplopen te vermijden. Het is echt nog een 'dingetje' om naar boven te lopen maar het gaat elke keer wel een beetje gemakkelijker. Vandaag viel het besluit om de thuiszorg te bellen om het bed op te komen halen. En eerlijk gezegd vond ik dat een emotioneel moment.


Aan de ene kant is er de herinnering van de eerste dagen en weken dat ik hier lag. Midden in de hal, naast de trap waarvan ik zo vaak dacht dat het me nooit meer zou lukken die op te komen. Aan de ander kant de keuken met alle luchtjes waar ik zo gevoelig voor was. Ook dat gaat elke dag een stukje beter nu ik gestopt ben met die malle medicijnen. Ik heb bovenstaande foto genomen vanuit de keukendeur. Ik zie het slingertje waar ik al eerder over schreef. Het hing op verschillende plekken en die dagen hing het zo dichtbij dat ik er altijd even naar kon kijken om er steun aan te ontleden. Ik zie de papegaai, dat malle ding boven mijn hoofd. Ik had er alleen maar last van en kon er niet mee uit de voeten. De vlekken op het blauwe matras waarvan iemand als foute grap zei: misschien is er wel iemand op dit bed overleden.. ik kwam niet meer los van die gedachte..


Maar ook dacht ik aan het feit dat ik na relatief korte tijd toch al weer kan zeggen dat ik het bed niet meer nodig heb en dat het naar iemand anders mag. Hoe dankbaar kun je je dan voelen. Alles is dubbel op dit moment. De trap die onmogelijk hoog leek en toch weer niet. Het vieren van het leven ook al verrekte ik op dat moment van de pijn en kon ik bij tijd en wijle het slingertje wel vertrappen als ik dat fysiek had gekund. En dan de rolstoel. Hoe fijn is het dat ik daar niet meer in hoef te zitten. En tegelijkertijd bedenk ik me hoe opgelucht ik ben dat het niet voor altijd was. Die gedachte maakt het tijdelijke ongemak zoveel lichter om te dragen.


Het is weer een stukje om af te sluiten. Weer een stukje op weg naar een nieuwe toekomst. Zo zullen er steeds weer momenten zijn. Dingen die niet meer nodig zijn. Dingen die ik niet meer leek te gaan kunnen (fietsen, autorijden, lopen zonder hulpmiddelen) en dan toch op een dag misschien weer wél kunnen. Het is een wonderlijk proces, zo'n revalidatie. Vooraf heb je er geen idee van wat je te wachten staat en hoe je er op gaat reageren. En dat is misschien maar goed ook. Ieder mens is uniek. Iedere situatie is uniek. En dat maakt het lastig om je te blijven focussen en je niks aan te trekken van hoe anderen het doen. Maar tegelijkertijd geeft het je ook een gevoel van 'vrijheid' om het juist op je eigen manier te doen.


Bij vriendin is de operatie goed geslaagd en al snel dronk ze weer koffie en at ze een lekker bordje warm eten. Na anderhalve dag mocht ze naar huis om verder te revalideren. Hoe fijn is dat? Sorry, bovenstaande foto is wat donker maar het licht in huis is niet overal hetzelfde. In de hal is een heel groot raam. Nou ja, jullie weten allemaal vast wel hoe een rolstoel er uitziet. Toch?

Bijzondere gasten...

Zondag 22 oktober. Wat is het toch wonderlijk hoe sommige dingen in elkaar passen. Dat zie je soms op het moment zelf maar vaak beter achteraf. Ik merk in het proces van herstel dat ik het fijn vind om hier en daar wat achterom te kijken en patronen te herkennen. Het is fijn om wat afstand van de materie te nemen voor ik er over schrijf. Nu kan ik het in groter perspectief zetten en de emotie (en die is er erg veel) er wat buiten laten. Zo was er veel emotie vandaag, zondag 22 oktober want het was een gedenkwaardige dag. 


Er zou namelijk bezoek komen waar ik heel erg naar uitgekeken had maar waarvan allerminst zeker was of het zou gaan lukken om hier te komen. Ach, laat ik het ook maar meteen verklappen....In het midden van het land stond mijn zusje al om zeven uur in de ochtend naast haar bed. Ze is heel heel erg ziek geweest en zal nooit meer de oude worden. Het lukt haar niet om naar hier te rijden met de auto en ze was sinds haar ziekte niet meer hier geweest. En dat is nu 6 jaar geleden. Dat ze niet hier kon komen was jammer maar zolang ik het fysiek kon, ging ik gewoon naar haar. Of we zagen elkaar bij pa. Ook al lukte dat lang niet altijd want zij is in de ochtend op haar best en ik moet juist in de ochtend heel erg opstarten. Telefoongesprekken kunnen niet altijd het echte contact vervangen.


Omdat zij mij nu net zo graag wilde zien als ik haar, besloot ze op zondagochtend naar pa te rijden. Om acht uur ging ze van huis en drie kwartier later was ze daar. Ze heeft wat uitgerust op de bank en kon daarna met mijn vader mee naar hier. Rond tien uur zouden ze hier zijn. Ik vond het zo spannend of het allemaal zou lukken. Het kon zomaar dat ze zich na de rit naar pa niet lekker zou voelen of dat pa het niet zou redden. De ouwe baas is ook 83 en heeft al het nodige achter de rug. Maar alles verliep wonderwel en iets na tien uur reden ze de straat in.


Wat was het fijn om haar weer in mijn armen te kunnen sluiten. Och wat hebben we veel meegemaakt met elkaar de laatste jaren. En Pa? Die was zo gelukkig zijn meisjes weer bij elkaar te zien dat hij er emotioneel van werd. De zakdoek werd te voorschijn gehaald en toen wij dat zagen moesten wij ook even een traantje wegpinken. Het was zo zo zo fijn dat ze er eindelijk weer eens was. Maar o was is ze fragiel. Ze bracht (natuurlijk) een cadeautje voor me mee (haar woorden). Ze had een doosje gekocht en dat mooi versierd met vrolijke letters. Op de eerste foto kun je het zien. In het doosje zat een schrift. Op de eerste bladzijde heeft ze lieve woorden geschreven die ik niet met jullie deel. Ze zijn zo persoonlijk dat ik ze voor mezelf bewaar. Het is een schrift zoals ik haar destijds ook gaf toen zij zo ziek was. Een schrift om dingen in op te schrijven voor later.


Om nog eens na te lezen hoe het die eerste dagen na de operatie was. Of misschien wel de eerste weken. Ik heb haar bedankt en het schrift meteen in gebruik genomen. Daar heb ik bij het schrijven van deze blogs nog elke dag plezier van. Onder het schrift had ze wat mooie katoentjes verstopt. Om er wat moois mee te maken. Nou, dat is mij uit het hart gegrepen. Zien jullie de link met mijn vorig blog? Ik zie garen en denk.... slingertjes :-) Wat een mooie kleurtjes vinden jullie niet? Zie je het open plekje links boven in het doosje? Daar had ze een klein tasje verstopt. Het is hierboven te zien. Ik heb het een beetje scheef gefotografeerd om je de letters te laten zien. Er staat Hugs and Kisses op. En wat laat ik hier altijd op zondag zien? Juist! Een borduurpatroon van de ontwerpers van Hugs and Kisses :-) Toeval bestaat niet zegt de man altijd en volgens mij heeft ie gelijk.


In het tasje zat een lief kaartje en daar had ze e.e.a. opgeschreven. Ook die woorden hou ik voor mezelf maar wel wil ik er iets van delen. Ze schreef o.a. toen ik dit cadeautje in de winkel zag staan moest ik meteen aan ons denken. Een peper en zout stel, dat zijn wij. Totaal verschillend (daar schreef ik laatst ook nog over (toeval?) maar we houden elkaar vast en lijken meer op elkaar dan we ooit deden. Het was dus een peper en zout stelletje. Lief hè? Als je zo broos van gezondheid bent en je kunt nog zoveel geven dan ben je toch een kanjer? Tel daarbij de beste vader die iemand zich kan wensen en jullie weten dat ik een top dag had vandaag. Na anderhalf uur was het de hoogste tijd om weer naar huis te gaan. Voor ons alledrie. Het was veel te kort maar tijdens het middagslaapje had ik wel heel fijne dromen. Wat een rijkdom om bij zo'n familie te mogen horen.

Dankjewel...

Zaterdag 21 oktober. Door de jaren heen heb ik eindeloos veel handwerkjes gehaakt. Veel daarvan waren proefjes. Kijken hoe het garen zich verhield met het patroon. Werd het te groot of juist te klein bij gebruik van een bepaald nummer haaknaald? Uithalen, opnieuw beginnen. Het even laten voor wat het is. Dat soort dingen. Ik bewaarde deze proefjes in een grote glazen pot die hier op de schouw in mijn werkkamer staat. Toen ik mijn winkeltje aan huis opende (nu alleen verkoop via FB) borrelde ik van de ideeën en een daarvan was om iets te doen met deze proefjes. Ik besloot er kleine slingertjes van te maken. Want om met Harry Mulisch te spreken: het leven is een feestje maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Het bleek een succesnummer voor het winkeltje en steeds weer maakte ik nieuwe slingertjes.


Dolgelukkig en dankbaar was ik met mijn nieuwe knieën en dat wilde ik vieren met iedereen die hier op bezoek kwam. Zo geschiedde. Ik maakte een flinke voorraad nieuwe slingertjes en wachtte af. De eerste weken na de operatie kwam er nog niet veel bezoek buiten de familie maar nu gaat het zo langzamerhand een beetje komen. Niet meer dan drie per week want het kost me veel energie. Het is namelijk zo dat mensen veel te vertellen hebben. En ik ben nog een beetje langzaam in mijn hoofd. En dat gaat niet altijd samen. Bovendien vind ik zitten in een 'gewone' stoel nog steeds een beetje gedoe. De meeste bezoekers blijven dan ook niet langer dan twee uur. Er zijn altijd uitzonderingen natuurlijk :-)


Zoals het bezoek van vandaag. De kleindochtertjes wilden eindelijk ook wel eens zien hoe het met me was. Na alle gesprekken via de telefoon kwamen ze nu naar me toe met hun papa. Wat een feestje was dat zeg! Ik kreeg kleurplaten, knutselwerkjes, schelpjes die ze gevonden hadden maar ook mooie kralen en zelfs een klein spiegeltje wat helemaal versierd was. Is dat niet lief? Ze waren zwaar onder de indruk van de littekens en de nog steeds aanwezige blauwe plekken. Ze waren er gewoon even stil van. Maar al snel gingen ze over tot de orde van de dag, zoals dat hoort. En natuurijk zochten ook zij alledrie (!) een slingertje uit om mee naar huis te nemen. Want zeg nou zelf... ondanks alles is het leven toch een feestje? En hoe je dat doet? Daar weten deze damestjes alles van :-)

donderdag 16 november 2017

Lezen...

Vrijdag 20 oktober. Nog heel goed kan ik me het moment herinneren dat ik leerde lezen. Er ging een wereld voor me open. Lezen is fijn. Je bent even in een andere wereld. Voorlezen is leuk en ik heb mijn kinderen veel en vaak voorgelezen. Het is mooi om te zien dat deze traditie voortgezet wordt en mijn kinderen hun kinderen ook weer voorlezen. Mijn eigen boekenkasten puilen uit en ook die van mijn ouders/vader. Ik ben lid van de bibliotheek hier in het dorp, snuffel altijd bij boekenstalletjes van rommelmarkten en zal bij een bezoek aan de kringloopwinkel de boekenhoek zeker niet overslaan. En nu heb ik ook nog een schoonzoon met een meer dan royale boekenkast die me uitnodigt om vooral te lezen/lenen waar ik zin in heb. 


Met het ook op de operatie en daarna langdurige revalidatie zocht ik een stapel uit. Het leuke is namelijk dat schoonzoon een totaal andere smaak heeft en schrijvers in zijn kast heeft staan die ik niet eerder las. Zo ook bovenstaand boek: De Handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek van Conny Braam. Het speelt verhaal zich af in de eerste wereldoorlog en de jaren daarna. Nederland was toen 'neutraal' en ik heb altijd het idee gehad dat deze oorlog een beetje aan me/ons voorbij gegaan is. Ik wist er niet veel van. Nederland was misschien neutraal maar heeft volgens mij goed aan deze oorlog verdiend. In ieder geval bij het leveren van Cocaïne aan het front. En daarbij maakte het niet veel uit of dat de Duitsers of de Engelsen waren.


Het verhaal wordt verteld via de jonge handelsreiziger, Lucien genaamd. Zijn ouders leven niet meer en hij woont met zijn zusje in Haarlem. Zijn vriendin is actrice. Hij is goed in zijn werk en verkoopt veel en grote partijen cocaïne van zeer goede kwaliteit tijdens de oorlog. Tegelijkertijd is er het verhaal van soldaat Robin. Onderwijzer aan de dorpsschool die vrijwillig dienst neemt in het Engelse leger. Daar raakt hij gewond en krijgt hij cocaïne toegediend. Voor hij het weet is hij verslaafd. Ook de vriendin van Lucien is verslaafd. Op wonderlijke wijze komen deze twee verhaallijnen bij elkaar. De cocaïne fabriek heeft echt en zelfs nog heel lang bestaan. Onder verschillende namen. Uiteindelijk met Akzo als moedermaatschappij. Het verhaal speelt zich af in Indië, Duitsland, Vlaanderen, Engeland en Nederland in een tijd waarin veel gebeurde. Een aanrader !!.

dinsdag 14 november 2017

Rustig...

Donderdag 19 oktober. Ik vertelde in mijn vorig blog over familie. Vandaag zou het jongste broertje van mijn moeder, mijn jongste oom dus, zijn verjaardag gevierd hebben. Helaas is hij een half jaar na mijn moeder overleden aan de ziekte van Parkinson. Zijn oudere broer overleed kort na hem en zo bleef er in zeer korte tijd niks meer over van het gezin van mijn opa en oma. Ik vertelde daar al eerder over. Zoveel jaren was deze datum reden voor een bezoek, telefoontje of mooie verjaardagskaart en het is raar dat dat niet meer kan. Gelukkig heb ik mooie herinneringen aan deze lieve man die toen wij nog klein waren altijd op ons kwam passen als pa en ma uit gingen. Zelfs als ze niet vooraf vertelden dat ze uit zouden gaan, konden we dat aan het middageten al aflezen. We aten dan namelijk altijd macaroni. Zagen we de elleboogjes macaroni van Honig uit de kast komen, dan wisten we dat zij uitgingen en oom Jan op zou komen passen. Hij was namelijk dol om mijn moeders macaroni. Ze maakte dan extra veel en bewaarde een flinke portie voor oom. Nog jarenlang, oom was allang getrouwd, maakte mama dit gerecht voor hem. En nam dat mee als we daar op visite naartoe gingen. Mooie warme herinneringen aan een tijd die niet meer bestaat. 


Vandaag is het precies vier weken geleden dat ik geopereerd werd. Donderdag was eerst altijd rotary (voor de man) dag, daarna werd het vijf jaar lang winkeltje-aan-huis dag maar sinds een paar weken is het operatie dag. Vier (!) weken geleden al weer. Wat vliegt de tijd. Misschien verbeeld ik het me, maar het lijkt heel heel voorzichtig of de misselijkheid wat weg begint te trekken. Het kan komen door het afbouwen van de medicijnen of misschien word ik van al dat oefenen ook sterker en heb ik er minder last van. Nog steeds eet ik kleine porties maar wel vaker op een dag en het meeste blijft binnen en ook dat helpt me herstellen. Ik wandel, eet, oefen, rust en tussendoor probeer ik steeds een nieuw klusje te doen. Vaatwasser in of uitruimen, was aanzetten, opvouwen, opruimen, dat soort dingen. Langzaam moet ik toch de draad weer op proberen te pakken. Vandaag was geen slechte dag. Hoera voor vandaag!!! :-)

Familie...

Woensdag 18 oktober. Ik kom, en daar maak ik geen geheim van, uit een buitengewoon fijn gezin. Ik had, op wat kleine dingetjes na maar wie heeft die niet, een gelukkige jeugd in het dorp achter de hoge dijk. We speelden buiten, zorgden voor elkaar en voor de mensen in het dorp. Klusjes doen was normaal en we dachten daar nooit bij na. Goed doen was niet iets waar je over sprak, maar deed. Ja, als ik achterom kijk dan kan ik alleen maar glimlachen en me verliezen in mooie herinneringen. Het was even spannend anderhalf jaar geleden toen mama overleed. Zij was zo de spil waar alles om draaide dat we onszelf opnieuw moesten uitvingen maar dat lukte wonderwel. Nu ik veel moet rusten, heb ik ook veel tijd om over alles na te denken. Eerst was dat confronterend maar nu ik ook wat rust in het hoofd probeer te vinden is het denken aan mijn familie precies wat ik nodig heb. 


Ik denk niet alleen aan vroeger maar ook aan hoe we geworden zijn. Ik zie hoe mijn broertje en zusje er in geslaagd zijn om hun eigen kinderen/kleinkinderen ook weer dat speciale mee te geven. Het is iets om dankbaar voor te zijn. En dat ben ik ook voor mijn eigen gezin. Nooit opdringerig maar wel de juiste dingen doen op precies het moment dat je dat nodig hebt. Dat kan alleen als je elkaar goed kent en van elkaar houdt, denk je niet? Zo is er dat bezoekje van broertje omdat hij toevallig voor zijn werk hier in de buurt moet zijn. Of dat kaartje van zusje waarvan je weet dat ze er lang naar gezocht heeft om het te vinden. Het telefoontje van Pa waarin hij zegt: ik ben de hele dag zo onrustig en moet je even bellen. Gaat het goed met je, tien? Zulke dingen. Het lijkt allemaal vanzelfsprekend en gewoon maar dat is het toch niet als je hoort hoe het er soms bij anderen aan toe gaat. In andere families bedoel ik. Die spreken elkaar soms jaren niet. Niet alleen de heel erg naaste familie is zo maar ook de familie een stukje verder weg. In tijden als deze is het zo'n rijkdom om te ervaren dat je bij zo'n familie mag horen.


Zusje heeft een speciaal plekje in mijn hart. Ik heb zelfs mijn blognaam aan haar opgedragen. Ze is twee keer gevaarlijk en levensbedreigend ziek geweest en er waren weken achtereen dat we dachten dat ze het niet zou halen. Maar taai als ze is, krabbelde ze overeind en hoewel ze nooit meer de oude is geworden redt ze zich weer aardig in het dagelijks leven. Omdat zij het proces van ziek zijn, operatie en herstel als geen ander kent, praten we veel en geeft ze vaak ook praktische tips over hoe en wat. Er is herkenning, maar soms ook spreekt ze me toe alsof zij de grote zus is maar alleen als het nodig is hoor. Als je ons ziet, gelooft niemand dat wij zussen zijn. Zij lang en donker, ik klein en vroeger blond (mijn haar wordt steeds donkerder) Vroeger was zij super extravert en mij hoefde je maar aan te kijken of ik begon al te blozen en was super super introvert. Door de jaren heen zijn we wat naar elkaar toegebogen. Ik kom wat meer voor mezelf op en zij is noodgedwongen wat rustiger geworden. Ja, het is fijn om uit een familie als de mijne te komen. Ik ben er intens dankbaar voor. En hoe kom ik er nou op om hierover te schrijven? Ik gaf me vandaag op voor een kraam in het huis waar mijn schoonmoeder woonde en mijn vader vlakbij. Vorig jaar was ik ook op de Hofdag en dat was zo gezellig. Het is pas op 11 november dus ik heb nog even te gaan. De familie gaat me helpen dus dat komt vast goed.

Hoger en hoger...

Vannacht, naar omstandigheden redelijk geslapen en ik besluit dat het tijd is voor een nieuwe stap. Zolang ik niet kon traplopen was het prima om te wassen met een teiltje in de keuken maar ik ben er nu zo klaar mee dat ik ga proberen boven te komen en te douchen. Hoe dan ook! Het duurt eindeloos en het is meer kruipen dan lopen maar het lukt. Boven moet ik eerst bijkomen van de pijn maar dan ohhhhh wat fijn om dat water weer te voelen stromen. Bijna vier weken geleden is het dat ik voor het laatst dit gevoel had. Ik word er gewoon emotioneel van. Gelukkig zie je de tranen niet door het douchewater. Het is allemaal nog heel erg pijnlijk en het gaat zeer moeizaam. Maar het gaat. 


Na een uurtje rusten op bed is het weer tijd voor de fysiotherapeut. Hij vraagt hoe het met me gaat. Ik vertel hem van de misselijkheid en de lichamelijke malaise, het overleg met het ziekenhuis en het bezoek van de huisarts. Daarna vertel ik heb dat ik gedoucht heb en zelf naar boven liep. Oh, wat grappig om zijn gezicht te zien. Laat me eens zien hoe je dat dan deed, zegt hij en ik doe het warempel nog een keer. Het lijkt nog nergens op, maar ik bewonder je doorzettingsvermogen is zijn droge commentaar. En daarna geeft hij me tips hoe ik op een wat minder pijnlijke manier naar boven kan gaan. Tegelijkertijd zegt hij me dat dit zijn laatste huisbezoek is. Volgende keer mag ik naar hem toekomen en oefenen met 'lotgenoten'. Het zal je goed doen want we lachen daar veel. Vooral om ons zelf en dat zijn precies de woorden die ik wil horen. Ik wil zo graag weer eens onbedaarlijk lachen en dat lukt slecht in de huidige situatie. Na wat overleg met de man die mij bij hem moet brengen, maken we een afspraak en afscheid. Ik loop mee naar de deur en mee naar buiten. Wil je meteen al mee grapt hij. Nee, ik ga nog wat buiten lopen. Ik geniet er zo van dat ik dat al weer kan. Gelijk heb je. Nog en grote zwaai door het open raam en weg is hij.

maandag 13 november 2017

De huisarts...

Maandag 16 oktober. Na een onrustige nacht met veel kramp en weinig slaap werd ik al vroeg wakker van alle auto's die langsreden. Achter onze keuken loopt een doorgaande weg die normaal gesproken al best druk is maar doordat er momenteel veel wegen afgesloten zijn extra verkeer te verwerken krijgt. Ik vertelde daar al eerder over. Als je dan in de stille hal naast de keuken ligt, hoor je al het verkeer extra hard langskomen. De tuinders en de mensen die in de kassen werken beginnen vroeg. Zo rond 6 uur en soms eerder gaan de eerste auto's langs met een piek rond zeven uur. Ik lees het weerbericht. Het gaat de warmste 16e oktober ooit worden. Wat fijn om dat te lezen. Maandag is hier schoonmaakdag en de lucht van schoonmaakmiddelen maakt me misselijk. Alles maakt me misselijk. Hopeloos is dat. Gelukkig kan ik naar buiten voor een wandeling. Ik ga nog niet ver maar wel steeds een stukje verder. Kleine stapjes vooruit. 


Hoewel het een warme dag is. heb ik een shirt, overgooier vest en jas aan en nog loop ik te rillen van de kou. Ik heb zoveel pijn dat alle energie daar naartoe gaat en er weinig overblijft om op temperatuur te blijven. Ik zie hier en daar mensen kijken, het ziet er vast vreemd uit. Zo'n mevrouw met haar jas tot bovenaan dicht :-) Gelukkig kijken de meesten niet. Dat is het voordeel van het lopen met een rollator. Je wordt dan gemakkelijk over het hoofd gezien. Oud wijffie en zo ;-) Om half twaalf ben ik weer thuis en kruip ik nog lekker even onder de dekens om uit te rusten. Dan gaat de bel om twaalf uur en raad eens wie er voor de deur staat? Na ruim drie weken? De HUISarts. Ja echt! Ze is er eindelijk. Ik had eerlijk gezegd de hoop al opgegeven. Ze biedt haar excuses aan maar ja, wat koop ik daarvoor. Ook haar 'advies' aangaande het eten komt nog ter sprake. Ook daar hebben we een gesprek over. Ik denk niet dat we ooit vriendinnen zullen worden. Laten we het daar maar op houden.


Over de oxycodon is ze duidelijk. Die moet ik gewoon blijven nemen want die heb ik echt nog nodig. En ook besluit ze dat ik een griepprik nodig heb. Ze pakt er al een uit de tas als ik daar een stokje voor steek. Nog meer rommel in mijn lijf, nee daar heb ik echt geen zin meer in. Bovendien is zo'n prik alleen maar goed voor de portemonnee van de huisarts. Nee echt niet. Ze pruilt wat en besluit het voor gezien te houden. Na haar vertrek val ik in een onrustige slaap met vele rare dromen. Niet stoppen met de oxycodon? Nou, dat zullen we nog wel eens zien. Ha! Goed oefenen met de fysiotherapeut, wandelen in het zonnetje en op tijd rust nemen helpt volgens mij beter dan al die chemische troep. Misschien ben ik eigenwijs maar het gaat hier wel om Mijn lichaam. En daar ga ik toevallig over. Nog weer even met het ziekenhuis gebeld en die zijn het gelukkig met me eens. Langzaamaan afbouwen en vinger aan de pols houden is daar het advies. En zo gaan we het doen. Waarvan akte. In de avond loop ik nog een laatste rondje. Veel mensen zijn buiten en genieten van het mooie weer en ik geniet (ondanks alles) met hen mee.

Vrienden van vroeger...

Zondag 15 oktober. Het is per dag een gokje om te zien hoe het proces van genezing en revalidatie verloopt. Er is geen peil op te trekken. Soms denk ik dat het, naar omstandigheden, best wel goed gaat maar dan ineens is er een periode dat het juist achteruit lijkt te gaan. De laatste dagen gaat het niet goed. Ik ben misselijk, heb darmproblemen, en durf bijna niks te eten want het komt er met dezelfde gang weer uit. Zijn het de medicijnen vraag ik me al even af? Ik slik alleen nog oxycodon 6x per dag en 4x2 paracetamol per dag. In de avond een prik tegen trombose. En ja, wat doe je dan als de dokter niet wil komen? Dan ga je vast zelf zoeken op internet. Het lijkt er op dat de oxycodon wel eens de boosdoener zou kunnen zijn. Laat ik die alvast maar eens wat minder in gaan nemen. Rustig afbouwen van 6 naar 0. Ik heb nog genoeg voor twee weken maar ik denk dat ik die niet vol ga maken. De trombose spuitjes zijn bijna op. Op vier weken kan ik stoppen. De paracetamol lijkt het onschuldigst en die hou ik nog even aan. Ik probeer zoveel mogelijk te lopen en te oefenen maar het valt me allemaal erg zwaar. Mede omdat ik niet kan eten. En misselijk wordt van elk luchtje wat zich maar aandient. Als ik slaap is dat heel kort en heel diep. Ik droom dan van de meest rare dingen. Dat er mieren over mijn bed lopen of kakkerlakken. Dat ik op een plein sta en niet weet waar ik naartoe moet. Dat ik bij de zee ben en het hoog water wordt en ik geen kant op kan. Dat soort dingen. Heel naar allemaal. Ik word ook steeds in paniek wakker. 


In de middag kwamen oude vrienden van ons. Zo oud, dat het lijkt of ze er altijd geweest zijn. Bij hen kan ik mezelf zijn en daarom is het fijn dat ze komen. Het geeft wat afleiding van het hele gebeuren. Ik ben veel te veel met mezelf bezig en kan niet ontsnappen aan mijn eigen gedachten. Ook al ben je omringd door mensen die van je houden, het is toch een eenzaam proces want alleen jij voelt hoe je je voelt. Het bezoek is geen succes! Ik vind het echt heel erg maar zoals ik zei.... echte vrienden vinden dat geen probleem. En ondanks dat ze lang moesten rijden om mij te zien, gaan ze na een half uur al weer weg. Ik ben meteen weer in bed gaan liggen. Alleen als ik heel stil en zonder te bewegen plat op mijn rug lig gaat het een beetje. Op een gammel bed van de thuiszorg is dat geen pretje.


Ik probeer toch steeds wat te eten. Al is het maar een droge cracker of wat slappe thee. De kramp ik mijn linkerbeen is niet te houden. Steeds weer komt die op de meest rare momenten. Nee, het is een dag om snel te vergeten. Geen vrolijk verhaal voor jullie om te lezen, sorry! Maar zoals ik al eerder zei: ik ga me hier niet mooier voordoen dan ik ben. Niemand is er bij gebaat als ik hier een mooi verhaal hou wat niet waar is. Het is een proces van vallen en opstaan. Het gaat een jaar duren voor ik de oude ben. Ik ben drie weken op weg en kan al weer zoveel Wel. Daar hou ik me aan vast. Dit is vervelend maar het gaat voorbij. Morgen bel ik het ziekenhuis om te overleggen over de medicijnen. Het komt goed, zeg ik steeds tegen mezelf. Het komt goed....

De slager...

Zaterdag 14 oktober. Nog zeker twee jaar nadat we naar dit huis en dit dorp verhuisden bleef ik mijn eigen slager in de provinciestad waar we eerst woonden trouw. Het was gewoon een hele fijne, super schone slager(ij) en ik kon geen afscheid van hem nemen. Op een goed moment schakelde ik toch over. Er was nota bene een kleine ambachtelijke slagerij hier op de hoek. Nog geen twee honderd meter van mijn huis. De slager was al wat ouder en had een jongere assistent slager in dienst. Ik denk dat deze jongeman midden 20 was. Ik ben zijn naam vergeten maar wel weet ik dat hij uit een dorp hier verderop vandaan kwam. Elke ochtend fietste hij langs ons huis en als ik toevallig buiten was groette hij vriendelijk. 's Zaterdags kwam er een jongere versie van de jonge slager om te helpen met schoonmaken, keukenwerk en assistentie in de winkel. Het bleek het jongere broertje van de jonge slager. Ietwat verlegen, of zal ik het bescheiden noemen, maar super vriendelijk. 
-
De oude slager ging met pensioen en de zaak werd overgenomen. De oudste van de twee broers ging ergens anders werken en de jongste bleef. De nieuwe slager verdween om een of andere reden en in het pand werden daarna diverse andere winkels gevestigd. Het staat nu alweer een jaar leeg. De nieuwe slager die verdween werkt nu bij een andere slager hier in het dorp hoorde ik. Maar die ligt nog buiten mijn bereik. Zover kan ik nog niet lopen. De broer is ergens anders slager geworden denk ik. maar het gaat nu om de jongste broer. 


Want wat schetst mijn verbazing? Op een goede dag kwam ik terug uit Den Haag. Ik wilde nog even in het dorp hier vlakbij naar de Action om wat kaarsen te kopen. Op weg naar deze winkel passeerde ik de slager van dat dorp en besloot daar ook naartoe te gaan. Het zag er schoon uit. En wat was nou zo leuk? Ik zag daar dus de jonge broer terug. Inmiddels tien jaar ouder maar nog net zo bescheiden en vriendelijk. Het was een vrolijk weerzien van beide kanten. Regelmatig kocht ik bij hem omdat hij super verse producten verkoopt en ik er toch langs kwam vanuit DenH.
-
Nu kan ik niet daar kopen want ik kan er niet komen. Maar niet getreurd, de man doet de boodschappen graag en op weg vanuit DH naar huis wilde hij er best even langs. Daar kreeg hij een stukje grillworst cadeau omdat de zaak twee jaar bestond. Wat een aardig gebaar. Ik zal er ook maar eerlijk bij vertellen dat ik de grillworst niet te zien kreeg want die was al op. Zo rond een uur of twaalf en na een lange ochtend vergaderen heb je daar best zin in toch?
-
Een dag later komt valt hier de krant in de bus. En wat lees ik daar? Dat de jongen van toen dus al twee jaar eigenaar is van die slagerij. Nou, dat had ik dus niet gedacht. De eerstvolgende keer dat ik er naartoe ga, neem ik een bloemetje voor hem mee.

donderdag 9 november 2017

Vrijdag de dertiende...

Vrijdag 13 oktober. Ik ben helemaal niet bijgelovig maar toch is dit een bijzonder datum vinden jullie niet? Op vrijdag de dertiende denk je er toch even aan. Ik heb redelijk geslapen. Misschien wel omdat ik fijne dromen droomde na het bezoek van mijn pa. Ik droom de laatste weken echt veel. Rare dromen ook. Misschien komt dat door de medicijnen. De medicijnen waar ik er zoveel van meegekregen heb vanuit het ziekenhuis. Ik vraag me echt en in alle ernst af of ik die allemaal wel opkrijg. Of ik, nu ik me langzaamaan beter voel, niet meer last van de bijwerkingen heb dan dat ik er voordeel van heb. Zo ben ik bijvoorbeeld elke ochtend misselijk. Het lukt me maar zelden om te ontbijten en als dat eens een keer wel het geval is, kan ik het nooit binnenhouden. En zo zijn er nog veel meer rare en onverklaarbare dingen die me doen vermoeden dat er iets niet goed zit. Gelukkig komt de huisarts rond twaalf uur en kan ik dat met haar overleggen. De man is vandaag naar de tandarts voor de half jaar controle. Wij hebben nog steeds onze oude tandarts en dat betekent in de praktijk anderhalf uur enkel reis rijden. Gelukkig maakt hij een combinatie met een bezoek aan een potentiële nieuwe klant en valt het dus wel mee. Ik ben weer alleen thuis vandaag. Het is buiten niet koud maar het waait behoorlijk en ik besluit vandaag binnen te blijven. Ik wacht tot half twee op de dokter maar ze komt niet. Om half twee begint het middagspreekuur en daarom voel ik me gerust om een dutje te doen. 

 Wel heb ik een briefje bij de bel van de voordeur geplakt waarin ik vraag om geduld want het duurt wel even voor ik uit bed ben en naar de voordeur ben gelopen. De mensen hebben hier altijd zoveel haast dat dat geen overbodige luxe is :-) Met de huis- en de mobile telefoon naast me doe ik toch maar even de ogen dicht maar er komt weinig van slapen. Vrachtwagens rijden af en aan naar het huis wat naast dat van de buren gebouwd wordt. Scholieren van de twee grote middelbare scholen rijden langs de keuken en produceren de nodige decibellen om boven het verkeer uit te komen :-) Het Whats-app vriendinnengroepje heeft wat overleg en ik hoor de berichtjes binnenkomen. Hoe zet ik dat geluid ook al weer uit van die app? De huistelefoon gaat en mijn zusje vraagt hoe het is. Van slapen komt niet veel en ik besluit maar op te staan. Ik heb me net weer aangekleed als de deurbel gaat en er een oud collega van de man voor de deur staat met een bos bloemen voor mij. En veel vragen voor de man (ze zitten samen in het bestuur van het KWF). De man is alweer onderweg naar huis en kan elk moment thuiskomen. De collega heeft wel zin in koffie en ik zet de bloemen vast in het water. De vazen staan bovenop de kast en daar kan ik niet bij. Dat komt later wel.


Ik ken de ex collega wel maar niet heel erg goed. Gelukkig is het een man die veel te vertellen heeft en in ontelbaar veel besturen en verenigingen zit. Hoe fijn is dat. Ik hoefde alleen maar op het goede moment ja of nee te zeggen. Of o ja? of eh nou nou. Jullie kennen ook vast wel zo iemand ;-) Hij heeft een vrij sterke aftershave op en langzaamaan word ik een beetje misselijk. Ik heb veel last van geurtjes. Of het nou schoonmaakmiddel is of wasmiddel. Parfum of after shave of een luchtje buiten, ik ruik het gewoon allemaal heel sterk. Gelukkig hoef ik niet lang met hem alleen te zijn en kan ik terug naar bed. Als hij weggaat houd ik me slapend want ik heb genoeg verhalen gehoord ;-) Nog een uurtje kan ik rusten voordat ik weer therapie heb. In dat uur word ik zieker en zieker. Ik besluit te overleggen wat te doen. Wel of geen therapie? Hij besluit niet en adviseert me de dokter te bellen. Die heeft zich nog steeds niet gemeld. De assistente zegt dat ze aan het eind van de middag langskomt. Na het middagspreekuur. Ze vraagt me daarop te wachten en gehoorzaam (!) als ik ben, doe ik dat.

Maar helaas voor mij komt ze weer niet. Wel belt ze om zeven uur dat ze klaar is en of ik het fijn zou vinden als ze nog langskomt. Dat hoeft voor mij even niet meer. De misselijkheid kan ik volgens haar bestrijden door even een paar dagen niet te eten. Waarvan akte! Wat een raar advies voor iemand die zoveel medicijnen slikt. Dat kan toch niet. Ik laat het er maar bij en besluit het ziekenhuis te bellen. Daar geven ze me tenminste wel antwoord.

Drie weken...

Donderdag 12 oktober. Vandaag is het precies drie weken geleden dat ik geopereerd werd. Drie weken alweer (!) Aan de ene kant lijkt het heel lang geleden en tegelijkertijd voelt het als gisteren. In mijn vorig bericht mopperde ik wat en dat is als je het goed beschouwt helemaal niet reëel. Want wat mag je nou eigenlijk verwachten na zo'n korte tijd. Misschien ben ik ongeduldig en ben ik een beetje klaar met de pijn. Daar deal ik nu al zoveel jaren mee dat ik stiekem het gevoel heb dat ik er recht op heb dat het wat minder wordt en dat slaat natuurlijk nergens op. Ik heb helemaal niks te willen. Het gaat zoals het gaat. En als in het ziekenhuis door diverse verstandige mensen gezegd is dat ik er een jaar voor uit moet trekken, kan het niet zo zijn dat het na drie weken over moet zijn. Dit soort dingen heeft tijd nodig. 


Ik ken best veel mensen met een nieuwe knie maar dat is er steeds maar een. Of eerst een en later de andere knie. Vaak zijn ze ook een stukje ouder dan ik en dat geeft me het gevoel dat ik nergens kan 'inhaken' of kan meten hoever ik ben in het proces. Tijdens de kleine wandelingen die ik maak zie ik niet veel mensen en om eerlijk te zijn, de meeste mensen om mij heen gaan ook weer over tot de orde van de dag. De gemiddelde mens is tegenwoordig hartstikke druk met van alles en nog wat. Zeker hier in het stukje Nederland waar ik woon. Ik beklaag me daar niet over maar het voelt wel alleen. Daar komt dan bij dat ik veel te veel tijd heb om na te denken en daar ook niet echt aan kan ontsnappen natuurlijk. Nee, het is een lastige fase nu. Gelukkig kwam er vanmiddag bezoek. Mijn oude vader van 83 stapte weer in de auto en kwam naar hier. Met een zak verse walnoten. Ik ben daar toch zo dol op. Het heeft iets gezellig dat noten kraken. Heerlijk! Ook bracht hij een stuk kaas mee van de beste boeren kaasmakers en een fles bessensap van mijn tante. Oh en ook nog een pot heerlijke pruimenjam van een van de vriendinnen van mama die ik nog altijd tante noem. Wat een verwennerij. Pa schoof gezellig in de fijne stoel naast het bed.


Hij is een goede verhalen verteller en heeft veel interesses. Echt, ik ben dol op die man. Om half zes bakte hij een biefstukje en aten we dat op een boterham. Dat deden we vroeger toen ik nog thuis woonde ook wel eens. Alleen hij en ik vonden dat lekker en de rest van het gezin griezelde daarvan. We keken samen naar het zes uur journaal en daarna was het weer tijd voor hem om te vertrekken. En ja, ook hij belt altijd even als hij weer thuis is :-) Net nadat ik hem uitgezwaaid had belde de huisarts. Niet de heer op leeftijd maar de jonge vrouw. Ze was weer terug van vakantie en wilde eens weten hoe het met me was. O ja en ze wilde ook langskomen en daarvoor een afspraak maken. Hoera! Vrijdag rond het middaguur gaat het dan eindelijk gebeuren. IJs en weder dienende.  Ondertussen kwam de man ook weer thuis. Hij zag er moe uit en had weer eens uren in de file gezeten. In de eerste week dat ik thuis was heeft hij veel voor mij gezorgd maar alle toen uitgestelde afspraken moeten een keer ingehaald worden en daar is hij nu mee bezig. Gelukkig kan ik al wel weer koffie zetten en via het 'tafeltje" van de rollator mee naar de kamer nemen. Dat is fijn.


De avonden zijn nog lastig om vol te maken. Ik wil niet te vroeg naar bed omdat ik dan in de nacht teveel wakker lig. Te lang opblijven lukt niet omdat ik niet goed kan zitten. Ik heb nog steeds last van de hamstrings. Het best lukt het nog als ik in de vroege avond even een dutje doe. Maar door het bezoek van Pa was ik daar niet aan toegekomen. Man man, iedere situatie heeft zijn eigen probleem. Zucht steun kreun :-)))

Trap..

Woensdag 11 oktober. Twee keer per week komt N de fysiotherapeut naar hier om te zien hoe het met me gaat. Hij kijkt of de oefeningen die hij mij leerde goed uitgevoerd worden. Hij is daar buitengewoon pietluttig in maar legt me steeds uit dat zomaar wat doen in dit geval geen optie is. Ik moet echt zijn instructies volgen. Omdat dit voor hem de eerste keer is dat hij een patiënt heeft met twee nieuwe knieën (tegelijk) heeft hij regelmatig overleg met zijn collega's in het ziekenhuis die daar meer ervaring mee hebben. Volgens hen maar ik goede vorderingen ook al voel ik dat zelf niet zo. Ik merk wel dat het beter gaat maar aan de andere kant heb ik gevoel dat er iets niet goed is. Ik kan er de vinger niet opleggen. Zijn het de medicijnen die niet helemaal meer passen? Zijn het de oefeningen die net iets te zwaar voelen en waarvan ik het gevoel heb dat ik er niet goed van herstel? Ben ik zelf te fanatiek met oefenen? Ik weet het niet maar het past niet helemaal van binnen. Net of er een stukje mist tussen mijn lichaam en mijn geest. 


In de praktijk zijn alle oefeningen die ik leer er op gericht dat ik straks weer gewoon kan functioneren. Allereerst het traplopen want hoe fijn zal het zijn als ik straks weer in mijn eigen bed kan slapen? Ik verlang daar heel erg naar. Met een bed van de thuiszorg ben ik voor nu goed geholpen maar straks mag dat bed met liefde weer naar een volgende patiënt. Ik lig in de hal naast de trap en heb dus al vaak naar boven gekeken en me afgevraagd hoe lang het nog zou duren voor ik boven zou zijn. En ja, als je dat al zo vaak gedacht hebt....Ik haalde diep adem en besloot de eerste vier treden te proberen. Dat was geen goed idee! Oh wat deed dat nog veel pijn zeg! Maar nu wist ik in ieder geval hoe ik er voor stond :-)


Wel kan ik de wasmachine en de droger weer vullen en aanzetten en zelfs vouw ik de was weer op. Ik doe daar wel zo'n beetje de hele dag over maar toch.... het lukt. Ook ruimde ik de vaatwasser leeg en zette ik alles terug in de kast. Ik doe overal ontzettend lang over en het gaat nog heel erg moeizaam maar ook als iets heel erg langzaam gaat, krijg je veel voor elkaar. Behalve mijn wandelingen buiten en de oefeningen en het uitrusten daarna gebeurt er hier niet veel. De dagen duren heel erg lang voor mijn gevoel. Misschien moet ik maar eerlijk bekennen dat ik zou willen dat het allemaal wat sneller gaat. Beter en meer mijn best doen kan ik niet afdwingen het heeft gewoon tijd nodig.

Kaarten sturen...

Dinsdag 10 oktober. Redelijk goed geslapen. Ik denk dat de buitenlucht me goed heeft gedaan. Wel heb ik wat stijve spieren die ik voorheen niet voelde. Waarschijnlijk heeft dat te maken met het feit dat ik buiten op een andere manier loop dan binnen. Wel was ik er weer een paar keer uit vannacht maar daar raak je op een bepaalde manier aan gewend. Na het ontbijt ga ik weer naar buiten. Ik wil proberen om zonder de fysio net zover te lopen als gisteren en dat lukt. Ik loop zelfs drie stapjes verder. Ja ja, dat is nog eens grensverleggend bezig zijn. Ik ben tegenwoordig tevreden met bijna niks. 


Op de terugweg kom ik recht voor mijn huis de fietsenmaker tegen. Zijn zaak zit 200 meter verderop in de straat en altijd als hij een fiets gerepareerd heeft, rijdt hij er even een rondje op om te testen of alles werk. Talloze keren heb ik de man al voorbij zien komen. Een vriendelijke kerel die nooit verlegen zit om een praatje. Zo ook nu. Want hij wilde toch even weten waarom ik met een rollator buiten liep. Ik vertelde het hem en hij deelde dat zijn neef ook een nieuwe knie gekregen had. Een gedeeltelijke prothese en daar nu voor aan het revalideren was. De neef had er vier weken opzitten maar vond de pijn vies tegenvallen. Tsja wat moet je dan zeggen als je zelf voor de tweede keer buiten bent? Ik heb de neef (die ik ook ken) sterkte en beterschap gewenst en dat zou de fietsenmaker aan hem doorgeven.


Mijn wereld is klein geworden, ik heb het al vaker gezegd, maar dat wil niet zeggen dat ik de buitenwereld vergeet. Zo kregen vrienden van ons een puppy en kregen we een uitnodiging voor een feestje om het beestje te komen bewonderen. Dat lukt nog niet en daarom stuurde ik een kaart. Zo stuurde ik ook een kaart naar de vriendinnen die voor 1 keer zonder mij een high tea party houden. Ze wilden het uitstellen maar nee, dat wil ik niet. Volgende keer sluit ik gewoon weer aan. Stiekem vind ik het best lastig om dit soort dingen aan me voorbij te laten gaan maar het is even niet anders nu.


Er waren ook nog wat andere mensen die wat te vieren hadden. Verjaardagen, huwelijken en een verhuizing. Ik zocht wat mooie kaarten bij elkaar en schreef wat lieve woorden. De postzegel plakte ik er op en het adres natuurlijk. Daarna legde ik ze op het tafeltje in de gang want zelf posten is nog net even te ver. Ik denk dat de dichtstbijzijnde brievenbus hier 300 meter vandaan is.
-
Ik was vandaag verder alleen thuis met de man voor zaken aan de andere kant van het land. Dat vond ik best spannend om eerlijk te zijn. Wat als ik zou vallen? Gelukkig kwam oudste zoon na zijn werk naar hier en vanaf 7 uur in de avond zat hij gezellig naast mijn bed. We keken zelfs even samen naar het voetbal. Ooit was hij ook een talentvolle voetballer en wel van de generatie die nu aan het afscheid nemen is. Zo ook Arjan Robben. Na de wedstrijd ging hij weer terug naar huis (nog zo'n anderhalf uur rijden) en ik liep nog even mee naar de auto. Daarna wachtte hij tot ik weer binnen was. Ik bleef wakker tot hij meldde dat hij weer thuis was. Zo doen wij dat hier. We houden zielsveel van elkaar en  dat uit zich ook op deze manier :-) Rond middernacht meldde ook de man zich weer en kon ik met een gerust hart de ogen sluiten.

woensdag 8 november 2017

Buiten...

Maandag 9 oktober. Ik heb vannacht redelijk geslapen. Ik begin een beetje te wennen aan mijn nieuwe knieën. Het lukte zelfs om een paar minuten op mijn linkerzij te slapen. Hoe fijn is dat na al die nachten op mijn rug :-) Om acht uur stond ik op. Wassen, aankleden, haren wassen en föhnen en ontbijt. Nog steeds heb ik weinig eetlust. Een Wasa light cracker gaat nog het best en dan zit ik meteen al vol. Nadat de man naar een klant vertrokken was, deed ik mijn oefeningen bij de trap. Het lukt inmiddels om allebei de benen tien keer op de eerste traptrede te zetten. Daarna is het weer over en uit met de energie. Rust is net zo goed voor mijn herstel als het doen van de oefeningen en daarom dronk ik een glas water in de stoel die naast het bed staat. Ik probeerde wat te lezen maar de concentratie is nog ver te zoeken. Meer dan een hoofdstuk per keer lukt nog niet. Ik lees nu VDV van Leon de Winter. 


Om 11 uur was daar weer mijn vriend de Fysiotherapeut met een verrassende mededeling. Ik had volgens hem lang genoeg binnen gezeten en het was tijd om naar buiten te gaan. Hoera !!! Jas aan, rollator in de aanslag en naar buiten maar. Nou, dat viel om de drommel nog niet mee. Allereerst waren daar de tegels op ons eigen pad. Ik weet best dat die ongelijk liggen maar zo ongelijk had ik me niet gerealiseerd. En dan de stenen in de straat. Wat ik me nooit gerealiseerd heb is dat trottoirs allemaal schuin naar de straat aflopen. En de rijweg zelf ook. Dat is voor het regenwater en logisch ook, maar als je met zo'n hulpmiddel loopt word je je daar ineens bewust van. Ik liep tot mijn geparkeerde auto (wanneer zou ik daar weer in gaan rijden?) en was blij dat ik even kon uitrusten.


Ik was duizelig en licht in het hoofd van die paar meter lopen. Het is me wat hè? Dat je toch zo snel achteruitgaat maar tegelijkertijd ook al weer zover kunt lopen zo kort na de operatie. Het is allemaal zo dubbel. Binnen mocht ik even op adem komen en meteen daarna doorlopen naar het aanrecht. Ik ben niet eerder een man tegengekomen die me zo vaak naar het aanrecht stuurde als N. Het is precies de goede hoogte om oefeningen aan te doen. Ik kan daar goed vasthouden. Als beloning voor het lopen mocht ik een nieuwe oefening aanleren en tien squats (schrijf ik het goed?) doen. Door de knieën en dan meteen doorstrekken tot op de tenen. Mijn huiswerk voor vrijdag is: 2 x per dag buiten lopen en 5x 10 squats doen. Ik hoef me niet te vervelen :-)


Het middagdutje was meer dan welkom. Echt slapen deed ik niet maar wel is het fijn om de benen te strekken. Dat lukt steeds beter. Af en toe heb ik het handdoekje nog nodig om even in de knieholte te leggen. Buiten was het inmiddels weer begonnen met regenen en regen betekent hier vaak ook het ontstaan van ongelukken. Zo ook vanmiddag. De politie reed af en aan met loeiende sirene. Steeds maakte ik het cirkeltje van oefenen, lopen en rusten. We aten zuurkool van de slager. Bremzout vond ik het maar ik proef alles anders dan normaal. Door de medicijnen denk ik. Zelf kook ik met heel weinig of helemaal geen zout. In de avond is het al vroeg donker aan het worden. Om half acht deed ik het hek dicht en toen was het al vrijwel donker buiten. Nog even zat ik wat in de stoel in de kamer maar al snel hield ik het voor gezien. Voor vandaag had ik al weer genoeg avonturen beleefd. Op bed overdacht ik de dag. Wat was het fijn om weer naar buiten te kunnen. Ik vond het nog wel heel eng maar het is toch weer een stapje de goede richting uit. Mijn piepkleine wereldje wordt heel heel langzaam weer wat groter. Hoera!

Visite...

Zondag 8 oktober half acht in de morgen. Ik ben klaarwakker en lig zomaar wat te mijmeren. Buiten is het rustig na alle rumoer van vannacht. Het heeft de hele nacht geregend. Ik kijk naar de datum van vandaag. Als ze nog geleefd had, was mijn lievelingstante vandaag jarig geweest. Helaas is ze er niet meer. Ik hield zielsveel van haar en zij was mijn grote voorbeeld. Een keer per jaar belde ze met de vraag of ik wilde komen logeren. En oh wat vond ik dat fijn. Tante woonde in de grote stad en oom had daar een huisartsenpraktijk aan huis. Ze hadden zes kinderen en de jongste was ouder dan ik. Als ik daar kwam was ik echt het kleintje. Het grote oude huis stond stampvol met boeken die je mocht lezen zoveel je wilde. Het werd zelfs aangemoedigd dat te doen. Niets fijner was het dan je in de avond op te krullen in een van de oude leren stoelen in de bibliotheek en dan te lezen tot het boek uit was. Meerdere keren ben ik door een van mijn grote neven slapend uit de stoel gevist en in bed gelegd :-) Niemand maakte daar ooit een probleem van. 


Soms mocht ik helpen in de praktijk. Dan moest alles klaargezet worden voor het spreekuur en legde ik alles op volgorde wat daar hield oom zo van. Pen, papier, stethoscoop en alle andere dingen die een arts zoal nodig heeft. In het dorp, weggestopt achter de hoge rivierdijk, woonden alleen mensen zoals wijzelf. Maar bij tante woonden ook mensen uit ander landen. Mannen met donkere ogen, zwarte haren en grote snorren en die kwamen nogal eens op het spreekuur. In het begin was ik bang van ze. Maar tante vertelde dat zij vaders waren als oom en mijn eigen vader. Dat ze arm waren en hier kwamen werken in de haven. Dat zij het geld wat ze verdienden naar huis stuurden naar hun kinderen. Dat ze zich vaak alleen voelden omdat ze ons niet konden verstaan. Dat en heel veel meer vertelde ze me. Ik heb zo heel veel van haar geleerd door de jaren heen.
-
Ik mocht vaak met haar me op ziekenbezoek bij patiënten van oom. Dat waren mensen die niet meer echt ziek waren maar in de gaten gehouden moesten worden volgens tante. En altijd als we daarheen gingen, bakte ze een cake, of plukte bloemen uit de tuin voor die mensen. Of als er kindjes geboren waren, nam ze iets voor het kleintje mee. Altijd zelfgemaakt. Jam maakte ze ook. En lekkerrrr dat die was. Omzien naar elkaar was haar motto. Ze was een gelovige vrouw. Remonstrants. Maar ze liep er niet mee te koop. Ze zei altijd: geloven is niet wat je er over zegt, maar wat je er mee doet.
-
Ze was een wijze vrouw. Ik heb veel van haar geleerd. Mooie herinneringen heb ik aan de tijd van toen. Maar ik mag me daar niet al te veel in verliezen nu want ik moet uit bed want er komt zo koffie visite. De koffie zet ik nog niet zelf en de cake heb ik al helemaal niet zelf gebakken. Maar toch hoop ik dat men voelt dat ze met dezelfde intentie gegeven en ontvangen wordt als destijds door tante.

Lieve mensen om je heen...

Zaterdag 7 oktober. Slecht geslapen. Ik moet er erg aan wennen dat ik geen nietjes meer in mijn benen heb. Het is net of ze een beetje eigen leven leiden. Er zit weinig stuur op zal ik maar zeggen. Ik was vaak wakker door de kramp in mijn knieholten. Er zit dan maar een ding op en dat is een rondje door het huis lopen. Gelukkig heb ik een groot huis en kan ik de route nog eens wisselen. Maar een toestand blijft het om hier binnen de vier muren te vertoeven en klaarwakker te zijn in het midden van de nacht. Het is niet anders. Steeds ging ik terug naar bed om weer een dommeldutje te doen. Om zeven uur vond ik het welletjes en heb ik gewassen (nog steeds bij de kraan) en me aangekleed. Dat wassen is nog een mijl op zeven want ik heb weinig evenwicht en dat is lastig bij het aankleden. Op een been staan bijvoorbeeld is lastig. Maar ook kan ik de knieën nog niet goed buigen. Ik ben steeds blij als het weer gelukt is. Nog tijdens het ontbijt ging de bel van de voordeur en stond mijn broertje voor de deur. Hij is ook altijd vroeg wakker en dacht... ik heb een drukke dag maar ga eerst bij mijn zus kijken. Is dat niet lief? We drongen koffie en kletsten wat. Het bed van de thuiszorg is behoorlijk gammel maar gelukkig kon hij er een paar schroeven wat vaster aan draaien zodat ik niet meer het gevoel had er elk moment door te kunnen zakken. Broer heeft veel humor en bracht me zowaar aan het lachen. Wat voelde dat goed. 


Toen de bel van de voordeur voor de tweede keer ging, stond hij op om plaats te maken voor de fysiotherapeut. Nieuwe oefeningen. Dit keer moest ik bij de trap gaan staan en met mij linkerhand de leuning stevig vasthouden. Met de rechterhand steun zoeken bij de muur. Nu moest ik om de beurt mijn voeten rechtstandig op de onderste trede van de trap zetten. Want ooit moet ik natuurlijk die trap weer op en dit zou de eerste stap op weg daarnaartoe zijn. N is een hele goede therapeut. Een van het menselijke soort zal ik maar zeggen. Maar zijn oefeningen zijn niet kinderachtig. Toch is hij zo iemand waar je je best voor wilt doen en dat deed ik ook. Met veel pijn en moeite (letterlijk) lukte me dat 5 keer met elke voet. Yeahhhh. Wat een overwinning. Weer een stapje vooruit. We namen nog even de oefeningen van vorige keer door en daarna mocht ik terug in bed. Poeh! Wat een sessie was dat.


Het zitten op een stoel is nog steeds lastig. Het maakt niet uit of ik hoog of laag zit. Het heeft te maken met de achterkant van de bovenbenen. Die gaat na een paar minuten pijn doen. Toch blijf ik het proberen en het lukt steeds beter. Ik ben dit keer in de kamer gaan zitten waar de man gezellig naar voetbal aan het kijken was. Of eh gezellig was het niet heel erg geloof ik. Nederland- Wit-Rusland. Een draak van een wedstrijd. Steeds stond ik even op om een rondje te lopen met de rollator.


Hoogtepunt van vandaag is dat ik de wasmachine aangezet heb en daarna de droger en jaja, de was opgevouwen heb. Naar boven brengen en in de kast opbergen is nog een brug te ver maar toch heb ik dit alvast weer gedaan. Ik heb nog steeds veel te veel pijn maar maak wel steeds een stapje vooruit. Morgen komt er weer visite en daarom op tijd naar bed gegaan. Veel wakker in de nacht. Ik probeer dan te denken aan alle lieve mensen om me heen. Zoals N de toegewijde fysiotherapeut, Broer die vroeg zijn bed uitkomt om een koffie te komen drinken. De mensen die kaartjes sturen en bloemen. De mensen die schrijven, app-en, mailen en telefoneren. Het is zo fijn als je weet dat ze aan je denken. Daar denk ik dan zo aan en kom de nacht door. Ik sliep zowaar een beetje uit. En wel tot half acht. En dat voor een zondag. En dat terwijl de dronken tokkies weer massaal langsfietsten, liepen of zal ik zeggen zwalkten... Als je daar doorheen slaapt wil dat wel wat zeggen toch? Want oh wat maken die lui toch een herrie.

Onthechten...

Gisteren vond ik mezelf vooral zielig maar vandaag is dat gevoel weg en heeft het plaatsgemaakt voor een zekere spanning. Vandaag ga ik me namelijk melden in het ziekenhuis om de hechtingen te laten verwijderen. Ik was al vroeg wakker en om zeven uur al helemaal klaar voor de start. Veel te vroeg natuurlijk want ik hoefde me om half twaalf pas te melden. Om half elf van huis gaan was vroeg genoeg. Ik neem altijd een kwartier extra reistijd omdat je hier aan het eind van Nederland nooit weet of er weer niet ergens een file staat of wat vaker voorkomt, een ongeluk is gebeurd. Dat was ook dit keer het geval. We namen de alternatieve route en kwamen precies op tijd aan. Gelukkig had ik thuis al geoefend en het lukte min of meer om in de rolstoel van de thuiszorg mijn voeten op de rand van de voetensteun te zetten om me zo te laten vervoeren door mijn particulier chauffeur ;-) Het ging nèt. 


Bij de afdeling aangekomen zag ik de mensen weer die dezelfde dag als ik geopereerd waren. Oh, maar dat was helemaal niet goed voor mijn zelfvertrouwen. Want wat konden zij al goed lopen zeg! Ze waren allemaal op de paracetamol na al zonder medicijnen en één van hen liep zelfs al zonder hulpmiddelen. De pijn was bij allemaal al goed uit te houden en natuurlijk vond ik dat fijn voor hen. Ik moest mezelf echt toespreken dat zij allemaal maar 1 hele of zelfs gedeeltelijke knieprothese hadden gekregen en ik twee. En ik moest ook tegen mezelf zeggen dat zij verder gezond waren en ik reumatoïde artitis heb. En ook moest ik nadrukkelijk tegen mezelf zeggen dat zij al niet jaren met pijn rondliepen en vergroeide ledematen hadden maar toch...... dat stemmetje in mijn hoofd liet zich moeilijk stil krijgen. En dat terwijl me nog zo op het hart gedrukt was dat ieder op zijn eigen tijd en wijze geneest.


Het verwijderen van de nietjes/hechtingen was niet al te pijnlijk en eigenlijk zo voorbij. Ik kon aan deze speciale verpleegkundige nog wat vragen stellen die zij vriendelijk beantwoordde. Daarna was het tijd voor koffie. Die dronken we in het restaurant van het ziekenhuis en besloten meteen een broodje te eten. We moesten vrij lang wachten op dat broodje en toen het eindelijk kwam, was ik al te moe om het op te eten. Het zitten in de rolstoel begon ook zijn tol te eisen en nadat de man zijn bordje leeghaal, besloten we naar huis te gaan. Weer het 'gedoe' om in de auto te komen. Het was koud en nat buiten, maar het zweet brak me uit en ik was zó blij dat ik weer zat. De weg terug verliep zonder problemen en bij thuiskomst kroop ik meteen in bed. Uitgeput. Maar wel weer een stap verder in de goede richting. Zo vier ik steeds momentjes. En kijk ik niet alleen vooruit maar welbewust ook achteruit. En zie ik hoever ik al gekomen ben. En concentreer ik me daarop. En dat is veel beter dan het appels met peren vergelijken wat ik ik in het ziekenhuis deed. Toch?

dinsdag 7 november 2017

Zielig...

Donderdag 5 oktober. Vandaag is het precies twee weken geleden dat ik geopereerd werd en is de stemming een beetje in mineur. Ik was vanmorgen al vroeg wakker door al het verkeer wat langs ons huis raast. Normaal is dat al niet zo weinig maar nu een van de doorgaande wegen is afgesloten, komt er veel extra verkeer langs. Beneden in de stilte van de vroege ochtend hoor je dat dubbel zo erg. Bovendien lijkt het wel of ik alle geluiden harder ervaar dan ze zijn. Ik was er vannacht weer veel te vaak uit. Steeds loop ik een rondje want ik heb veel last van kramp in knieholte en kuiten. Ook doen de blauwe plekken nog veel pijn en trekt de wond behoorlijk. Het regent buiten en het ziet er buiten troosteloos uit. Boven in zijn kantoor is de man bezig met een telefonische vergadering. Een mevr in Parijs, een meneer in Boekarest, een mevrouw in Caïro en een meneer hier boven. Wat een wonder van techniek. Ik kan niet horen wat ze zeggen maar wel dat zelfs in het Engels iedere persoon zijn eigen klankkleur aan de woorden geeft. Het is buiten ondertussen gaan waaien en niet te zuinig ook. Ik hoor later dat er windstoten zijn van 120 km per uur hier aan de kust. Och, wat zou ik nu graag even naar het strand gaan. Om mezelf af te leiden smeer ik mijn onderbenen nog maar weer eens in. De huid staat strak vanwege het opgehoopte vocht, de bloeduitstortingen en het is fijn ze met een verzachtende verzorgende crème zachtjes in te smeren. Ik moet mezelf maar eens een schop onder de spreekwoordelijke k... geven.


We drinken samen koffie. De man in de stoel en ik op de rand van het bed. Het is fijn om de benen wat te laten bungelen. Ik ben wat wazig van de medicijnen en na een van de wandelingen in het huis besluit ik nog wat te proberen te slapen. Iets wat wonderwel lukt en waar ik van opknap. De sufheid is niet verdwenen en ik heb ook wat last van hoofdpijn. Ik heb nog steeds geen zin in televisie, radio, tablet of boek. En dat laatste is raar want ik hou ontzettend veel van lezen. Tijdens het avondeten was ik weer alleen thuis. De man was weg voor werk en eigenlijk vond ik dat niet zo heel erg want ik stond de hele dag al in de mopperstand. Het hoort er allemaal bij heb ik me laten vertellen maar het is verre van prettig om jezelf zo mee te maken. Ik ging vroeg slapen want morgen wacht me een belangrijke dag. Daarover in een volgend blog meer.

Oefenen en nog eens oefenen...

Verslag van woensdag 4 oktober. Op vier oktober denk ik altijd even terug aan alle dieren die ik ooit had. Met grote liefde denk ik aan mijn laatste hondje. Beagle Fleurtje. Wat een schatje was dat. Wat kon zij goed troosten. Ze voelde haarfijn aan als het even niet zo lekker ging of als ik verdriet had. Ik heb zo lang verdriet gehad om dat beestje dat ik nooit meer aan een nieuw hondje begonnen ben. Niemand kon haar vervangen. Ik denk zo veel aan haar terug. En aan haar broers die bij de liefste van alle vrienden woonden. Vriend is er niet meer en alle hondjes zijn inmiddels ook overleden. Ik heb veel tijd om terug te denken dezer dagen. Omdat ik niet altijd slaap maar wel moet rusten, komen veel dingen waar ik lang niet aan dacht of die ik veilig wegstopte in een apart kamertje in mijn hart ,weer aan de oppervlakte. 


In deze tweede week na de operatie speelt mijn leven zich nog binnen de vier muren van het huis af. Ik loop mijn rondjes en rust uit. Soms slaap ik maar meestal dommel ik wat weg. Na het uitrusten doe ik mijn oefeningen. Ook die doe ik nu nog meestal op bed. Zoals de oefening waarbij ik plat op mijn rug mijn tenen naar me toe probeer te trekken en weer van me af beweeg. Setjes van 10 keer en dat drie keer per dag. Of oefening 2: daarbij strek ik mijn been recht en beweeg ik de voeten naar buiten. Ook drie keer per dag een setje van tien keer. Oefening 3: Daarvoor sta ik aan het aanrecht en sta ik afwisselend op mijn tenen en mijn hielen. Oefening 4: knie heffen voorwaarts en hiel dan achterwaarts. En dan echt vanuit de knie en niet vanuit de heup. Oefening 5 is drie keer per dag eten aan tafel en dat is nog knap lastig omdat ik bijna nog niet zitten kan. Oefening 6 vind ik het fijnst. Daarbij zit ik op de rand van het bed met een van mijn voeten op een handdoek op de grond. Ik veeg met de voet van voor naar achter. Ook drie keer per dag een setje van tien keer.

Het lijkt allemaal zo simpel maar geloof me, ik heb er mijn handen vol aan. Niet alles lukt nog even goed maar de fysiotherapeut is tevreden. Hij is oprecht in het geven van complimenten maar vooralsnog komen ze nog niet helemaal aan. Voor nu is het net of het over iemand anders gaat :-) Vandaag kwam mijn dochter een dagje en dat gaf veel afleiding. Zij waste en föhnde mijn haar en ik voelde me een ander mens. Ook verschoonde ze mijn bed met een goed passend laken en bracht ze een stapel tijdschriften voor me mee. Wat een feestje!

maandag 6 november 2017

Geuren en kleuren...

Dinsdag 3 oktober. In mijn vorig bericht schreef ik over het verschil tussen mijn hoofd en mijn lijf. Het is net of de verbinding mist. Ik leef natuurlijk ook een beetje in de marge nu. Ik kom het huis nog niet uit en lig veel op bed. Televisie kijk ik niet, radio luister ik ook niet. Social media laat ik zoveel mogelijk voor wat het is en zelfs de krant blijft van mijn kant ongelezen. De wereld is klein geworden. Kleine dutjes in plaats van lekker doorslapen. Kleine wandelingen om de tafel en weer terug. Kleine porties eten. Weinig input van buitenaf. Wondverzorging. Rusten. Ik lees zelfs maar 1 hoofdstuk per keer in een boek. Vannacht sliep ik slecht. Steeds maar een uurtje of anderhalf. Daarna moest ik uit bed om een rondje te lopen. Zo verliep eigenlijk de hele dag. Zo hoort het ook te gaan als je net twee nieuwe knieën hebt gekregen. Maar die kreeg ik niet eerder en dat maakt het lastig om om te gaan met de nieuwe situatie. Je verandert van deelnemer in toeschouwer. Dat je overal om moet vragen maakt het lastig. Ik ben geen vrager van nature. Ik ben een gever. En zo is het bij de man precies omgekeerd. Hij is niet gewend om te geven. En ik vraag niet genoeg en zo ontstaat er dan steeds iets in je hoofd wat er niet hoeft te zijn. Want als ik vraag: wil je groene thee uit de pot die in het raamkozijn staat maken? Dan doet hij dat met alle liefde. Maar dat doe ik dus niet. En hij ziet niet uit zichzelf dat ik te weinig drink en zo gaat het steeds. We moeten groeien in onze rol zal ik maar zeggen....


Een ander ding is dat ik hooggevoelig ben en het lijkt wel of dat door de operatie/medicijnen/ situatie erger is geworden. Kleuren bijvoorbeeld zijn veel feller dan voorheen. De lucht, de zon, het licht binnen, de lamp in de gang, het beeldscherm van de telefoon al dat soort dingen. De filter die er normaal al bijna niet is, is nu lijkt het helemaal verdwenen. Maar het ergst zijn de geuren. Ik vind zoveel dingen stinken. Schoonmaakmiddelen bijvoorbeeld. Of wasverzachter. Brr. zo vies en chemisch. Om maar niet te spreken van de kookluchtjes. Ik ben steeds al misselijk van de geur en heb dan geen trek meer. Maar ja, ik Moet eten natuurlijk. En ik vind het ook zo zielig voor de man, hij heeft dan zo zijn best gedaan, maar ik krijg het gewoon niet weg. Maar dat vind ik dan lastig om te zeggen en probeer dan zoveel mogelijk te eten. Maar daar heb ik dan later weer spijt van. Oh dear..... de vicieuze cirkel waar je dan in beland. Ik zei hierboven al... we moeten nog groeien in onze nieuwe rol. Ik twijfelde even of ik dit wel moest schrijven maar ook dit hoort bij het revalidatie proces toch? En wat heb ik er aan om jullie alleen te laten delen in de mooie en goede dingen die gebeuren? Dat geen goed beeld van de werkelijkheid geven toch? En dat is wel zoals ik mijn blog wil delen. Dus bij deze.

Een goede buur...

Als je ziek wordt, weet je nooit hoe je omgeving daar op zal reageren. Sterker nog, je weet niet eens hoe je daar zelf op reageert. Je maakt je er een voorstelling van, maar of het ook zo zal gaan weet je natuurlijk niet. Zo ging ik zeer optimistisch de operatie in. Ik had zoveel pijn, het kon alleen maar beter worden was mijn gedachte. Zelfs totdat het mes er in ging had ik nog praatjes. Na de operatie zou ik ook pijn hebben maar die was goed met medicatie te beheersen. Bovendien zou de pijn van voor de operatie er niet meer zijn. Dat laatste was waar, maar voor de rest viel het een beetje tegen zullen we maar zeggen. Hoewel ik toch genoeg slikte. Jullie hebben het lijstje gezien. Wat ik totaal onderschatte is wat er in je hoofd gebeurt. Het binnenzijn, in het bed, pijn, geen kant opkunnen, nee dat is niet leuk. En dan kun je jezelf honderd keer voorhouden dat het beter wordt, maar het is net of dat niet aankomt in je hoofd. Je mist de verbinding tussen denken en voelen. Raar is dat joh!. 


Buurvrouw van de overkant kwam even om het hoekje kijken en bracht lekkere Westlandse aardbeien voor me mee. Uit de kas en zonder bestrijdingsmiddelen geteeld. Ik ben er wel eens geweest, het ruikt er overweldigend lekker en er zoemen gezellig de hele dag bijen en ander insecten om je hoofd. Zij zorgen voor de bestrijding/bestuiving en zo. De aardbeien zelf zijn heerlijk zoet. Niet alleen bracht buurvrouw van de overkant aardbeien mee maar ook het laatste nummer van het tijdschrift Flow. Ze had dat tijdschrift wel eens bij mij zien liggen en dacht dat ik dat wel leuk zou vinden. Kijk en hoe fijn is dat. Dat iemand echt nadenkt en zich voorstelt waar zij Jou eens blij mee zou kunnen maken? Ik ben daar zo dankbaar voor. Niet voor het cadeau op zich maar over de persoonlijke aandacht. Buurvrouw kan goed luisteren (ze is wandelcoach) en het was fijn met haar te praten over de muizenissen in het hoofd. Zoals vrouwen dat doen. Ik mis mijn vriendinnen nu zo erg en zij begrijpt dat. Mijn vriendinnen wonen allemaal ver weg en zijn niet van die autorij-heldinnen. Het was heel fijn dat ze er even was. We hebben ook nog gelachen hoor, het was niet alleen kommer en kwel.
-
Ik zat vandaag ook voor het eerst op een stoel. Daar verlangde ik heel erg naar. Gewoon doen is waar ik naar uitkijk. Het werd geen succes. Veel pijn aan de achterkant van mijn knieën en ik hield het maar een paar minuten vol. Maarrrrr ik heb het toch gedaan. Hoe fijn is dat? Stapje voor stapje. Morgen gewoon weer proberen. Wie weet hoe het dan gaat.

Vader...

Zondag 1 oktober. De nieuwe maand is begonnen. Op zondag laat ik hier een mooi borduurpatroontje van hugs 'n kisses zien. Zo ook vandaag. Ik vind hem wel toepasselijk want ik breng de dag nog grotendeels op bed door. Ik doe mijn oefeningen en loop steeds een rondje achter de rollator maar als ik dat gedaan heb, ben ik blij als ik weer kan gaan liggen. Gelukkig lig ik op een centrale plaats in het huis. Niet ideaal maar het beste plekje voor nu. Onze hal is zo ruim dat er een bed kan staan en nog een paar stoelen daarnaast. Vandaag kwam mijn oude vader op een van de stoelen zitten. Hij maakt zich zo ongerust over zijn oudste dochter.... Ik vind het heel wat dat hij steeds zelf met de auto uit de mooie groene stille polder naar hier komt. Hier is het druk, drukker, drukst met veel vracht en ander verkeer (ook op zondag) maar hij redt het iedere keer weer. Ik maak me dus eigenlijk net zo ongerust over hem als hij over mij ;-) Het was fijn om hem weer te zien. We kletsten wat over ditjes en datjes. Hij vertelde de laatste nieuwtjes uit het dorp. Het is wel eens even puzzelen over wie hij het heeft. Ik ben al er al zo lang weg, maar we komen er via veel omwegen altijd weer uit. Hij bleef gezellig mee eten en vertrok daarna weer naar huis. 


De rest van de dag was het rustig, op wat telefoontjes na. Ik dommelde wat en smeerde mijn onderbenen in met Spiroflor zalf. Het prikkelde en tintelde van jewelste. Het leek wel of er mieren onder mijn huid zaten. Drinken en eten gaat nog steeds moeizaam. Het eten wil maar slecht zakken. Kleine porties eten en dan de hele dag door gaat nog het best. Het lekkerst vind ik het om fruit te eten. En daar heb ik genoeg van. Aardbeien, framboosjes, druiven en af en toe een banaantje. Ik keek wat op social media (voor het eerst langer dan een paar minuten) en merk dat het me allemaal nog te veel is. Ik liet hier en daar weten hoe het met me ging en dat werd gewaardeerd. Fijn en dank voor lieve mensen die persoonlijke berichtjes sturen. De oudste twee kinderen sturen een leuke foto. Ze hebben samen (voor het eerst) de Singelloop in Utrecht gelopen. Ze zien er blij uit en zo leuk dat ze dit samen deden. Het maakt me dankbaar en gelukkig. Wat een voorrecht om zo'n mooi gezin te hebben.

Weekend met bloemen...

Zaterdag 30 september werd er al vroeg aan de deur gebeld. De mensen hier in de streek houden niet van wachten en omdat ons huis nogal groot is en ik nog veel tijd nodig heb om uit bed te komen en de voordeur te bereiken liet ik het voor wat het was. Ik zou toch te laat zijn. Gelukkig bleek het een bekende te zijn en zij belde even met de telefoon. Geduld had ze genoeg (ze is niet van hier afkomstig). Ze bracht een prachtig boeket mee en dronk gezellig even koffie naarst het bed. De man was inmiddels ook boven water. Hij maakte de koffie, dat kan ik allemaal nog niet zelf. We kletsten wat en ze vertrok weer na een half uur. Mijn missie voor deze dag was om mijn haren te wassen. Douchen kan nog niet want de douche is boven en wij hebben een trap met hoge treden. Ik was dus in de keuken bij de kraan en voel me net mijn oma. Haren wassen was nog spannend want ik moest wel op de been blijven natuurlijk. Maar oh wat voelde het schoon. Föhnen was nog spannend maar ik deed het zo goed en kwaad als het ging. Het eindresultaat was redelijk. De spiegel vermijd ik nog. Ik kan mezelf niet goed zien met die diepliggende ogen en dat witte gezichtje. Ik vind dat confronterend. Ben ook al veel afgevallen door de pijn en het gebrek aan eetlust. Nee. De spiegel laat ik even aan me voorbijgaan. 


Om half elf kwam de fysiotherapeut om nieuwe oefeningen te doen. Ook masseerde hij mijn onderbenen. Ik heb veel last van vocht en blauwe plekken. Sterker nog: mijn benen zijn echt helemaal bont en blauw. De wonden zien er schoon en rustig uit. Elke dag wissel ik het verband. Ook best nog een dingetje wat zo'n verband kost per stuk 2,50 en ik heb er twee per dag nodig. Ze worden niet vergoed door de verzekering. Tijdens de wondverzorging bedacht ik me ineens dat ik sinds de operatie geen koude voeten meer gehad heb. Raar hè dat je dat dan ineens opvalt. Verder verliep de dag rustig. Ik feliciteerde een van de vrienden van de kinderen met zijn verjaardag, belde met mijn vriendin L die over een paar weken zelf een nieuwe knie krijgt. Oudste zoon belde vanuit de auto om te vertellen dat de laatste van zijn vrienden (van het clubje) ook vader wordt. Oh, het lijkt gisteren dat ze allemaal als uitgehongerde pubers bij mij aan tafel zaten en pannenkoeken aten. Twee keer met je ogen knipperen en ze hebben allemaal een baan, een vrouw en kinderen. Ik word oud, hihi.

Medicijnen

Vrijdag 29 september. Een van de dingen die ik met de 'oude' huisarts besprak gisteren was dat ik nog weinig zin heb in eten en drinken. Het rare is dat ik vrijwel geen smaak heb. Alles smaakt ongeveer hetzelfde; naar karton. Het is zeker belangrijk om niet veel maar wel de goede dingen te eten om te kunnen herstellen maar ik heb er simpelweg geen zin in. Ik ben er allereerst te moe voor. Elk anderhalf uur moet ik uit bed om een paar passen te lopen. Ik heb veel last van kramp. Dan begin je de dag eigenlijk al te moe. In de ochtend wat yoghurt met muesli eten gaat nog het best. Het heeft ook wel te maken met de medicijnen zei de huisarts. Dat zou best kunnen. Ik heb een flinke voorraad meegekregen van het ziekenhuis. Nu slik ik gemakkelijk pillen (zelfs zonder water) maar dit is nogal wat. Het voorschrift is dat ik ze slik tot ze op zijn. Ik hoef dus niet af te bouwen, daar hebben zij al aan gedacht. 


Ik zal het rijtje eens opnoemen. En er meteen bijzeggen dat dit MIJN lijstje is. Andere patiënten kregen andere medicijnen. Het is dus maatwerk.

1x per dag slik ik een capsule 200mg celecoxib tegen de pijn en de ontstekingen
1x per dag slik ik een tablet enalapril/hydrochloorthiazide 20/12,5 mg tegen de hoge bloeddruk
1x per dag prik ik 0,6 ml nadroparine dat is een bloedverdunner tegen de trombose
1x per dag slik ik een capsule omeprazol mor 20 mg en dat is een maagbeschermer
4 tot 6 keer per dag een capsule 5 mg oxycodon een kortwerkende pijnbestrijder die 4 uur werkt
2x per dag slik ik een tablet 5 mg retard oxycodon een langwerkende pijnbestrijder die 12 uur werkt. en dan tot slot nog 4 keer per dag 2 paracetamol tabletten.

Een indrukwekkende lijst met 'rommel' om naar binnen te werken. Het staat me tegen om zoveel te slikken maar de medicatie is met grote zorgvuldigheid samengesteld staat er op de medicijnlijst. Gezien de hoeveelheid pijn moet ik maar doen wat er staat. Ik moet er niet aan denken hoe het zou voelen als ik dit niet zou doen. Maar veel is het.