zaterdag 22 april 2017

04-04-2017

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens volgens een oud spreekwoord. En voor mij is dat zo. Want wat was het fijn om weer een hele dag samen (we werken allebei vanuit huis) thuis te zijn. Niet dat we tot grootse dingen in staat waren, dat zeker niet. Het was vooral de luxe van niets te hoeven moeten, doen en zeggen. Van het rustig je gangetje gaan. Van het zoeken naar het ritme van alledag. We pleegden wat telefoontjes, we beantwoorden alleen de e-mail die het dringendst om antwoord vroegen en deden wat het hardst nodig was. 


Het was een soort van herpakken en het leven weer op proberen te pakken. Het was zeker niet zo dat moeder nu al weer vergeten was en dat we over gingen tot de orde van de dag. Dat zeker niet. Het was alleen fijn om weer thuis te zijn en gewone dingen te doen. Want na een week logeren van de meisjes en daar naadloos achteraan drie weken de schilders over de vloer en de week van vorige week was er genoeg blijven liggen. Vijf weken moesten nee mochten ingehaald worden. In de middag nam ik even een pauze om te breien aan de sjaal waar ik al zo lang aan bezig was. Ondertussen keek ik naar het vragenuurtje in de tweede kamer. Daar kun je op dinsdagmiddag om twee uur naar kijken op npo 1


Het leek wel of er allemaal nieuwe kamerleden zaten. Ik herkende bijna niemand. Dat heb ik ook altijd aan het begin van het voetbalseizoen als de competitie betaald voetbal weer begint. Het was dus even wennen. Ik luisterde zo wat naar alle vragen en antwoorden. Ik keek naar alle kamerleden die wel in de bankjes zaten maar vooral bezig met hun telefoon en ik mijmerde wat weg. Ondertussen vorderde ik aardig met m'n breiwerk en was mijn sjaal een stuk langer na het vragenuurtje. We ontbeten, gebruikten een lunch en diner en ik probeerde alles zo gezond en smakelijk mogelijk te maken. In de avond gingen we op tijd naar bed. Het leek wel of we toen pas echt moe mochten zijn. We sliepen tot we vanzelf wakker werden. Hoe fijn was dat?

03-04-2017

En toen was het maandag. De eerste werkdag van de nieuwe week. De laatste dag waarop we in het appartement konden om het leeg te halen. We begonnen met koffie. Waar zou een mens zijn zonder koffie. We zaten aan de tafel waar moeder zoveel jaren gezeten had. De tafel die je hieronder op de foto ziet. We waren allemaal wat uitgerust en klaar om nog een keer diep adem te halen en de schouders eronder te zetten. 


Er werden beslissingen genomen. Er werden spullen gesorteerd voor de kringloop, de rommelmarkt van de kerk van haar geboortedorp, de stort. Er werd hard gewerkt. Uiteindelijk bleven er een paar spullen achter. Die hoorden bij het appartement. Een kookplaatje, de koelkast, de magnetron. Nog 1x keken we achterom en toen was het tijd om de deur dicht te doen. Dat deden twee van de drie dochters. De derde dochter had net als tijdens de condoleance vrijdagavond andere dingen te doen en kon er de laatste dag weer niet bij zijn. Wij gingen alvast naar de auto. De twee oudste kinderen, de meiden zoals ze genoemd werden, deden samen de deur dicht. Voor het laatst. Dag moe!


Omdat wij (man en ik) toch van ver kwamen besloten we langs een andere route te gaan en naar het huis van schoonzus te rijden om haar de spullen te geven waarvan we wisten dat ze die graag wilde hebben. Daar was ze erg blij mee. We dronken bij haar een allerlaatste koffie en toen was het echt, echt tijd om te gaan. Onderweg gebruikten we de lunch. Het was half drie en van eten was het nog niet gekomen. Thuisgekomen haalden we de laatste spullen uit de auto en keken we elkaar aan. Ik geloof niet dat we die dag nog veel tegen elkaar gezegd hebben. Alles was gezegd. De dingen die moesten waren gedaan en wat restte was het ordenen van de gedachten die ronddwaalden in ons hoofd.

02-04-2017

Hoe fijn is het om na zo'n enerverende week deze handettering kaart te kunnen maken? Ik ben echt elke dag dankbaar dat ik deze man (met wie ik mijn huis deel) tegenkwam :-)


vrijdag 21 april 2017

01-04-2017

In mijn vorig blog sprak ik nog de hoop uit op een goede nachtrust om ons voor te bereiden op de laatste zware dag maar dat lukte natuurlijk niet. Onze hoofden waren vol van indrukken en emoties en van slapen kwam niet veel. Op tijd moesten we die zaterdag ons bed uit, snel ontbijten en weer in de auto stappen. In de flat kwamen we als kinderen bijeen. De rest van de gasten zouden we beneden zien. We sloten samen de kist en de kinderen reden hem naar de ruimte beneden in het huis waar de dienst gehouden zou worden. In dezelfde ruimte waar we haar verjaardag vierden. Waar wij mijn vaders verjaardag vierden en die van mijn moeder. Het was dezelfde ruimte waar ik een paar maanden daarvoor een tafeltje huurde en mijn spulletjes verkocht. Ma was mijn geheime wapen en bleek een buitengewoon talentvol verkoopster. Mooie herinneringen en juist in deze ruimte..... De dienst verliep goed, de dominee sprak mooie, verbindende, woorden. De kinderen reden moeder naar de rouwauto en met eigen auto's reden we er achteraan naar de begraafplaats. 



De begraafplaats in het dorp is op steenworp afstand van haar oude huisje. Daar waar ze zo gelukkig was met pa, zoveel jaren. Vier van haar vijf kinderen werden daar geboren. Ze leefde en werkte er zo lang. En nu bij haar allerlaatste reis kwamen we er langs. Zo bijzonder was dat. Zoveel herinneringen. De kinderen brachten haar kist bij het graf. Bij pa die op haar wachtte. Een paar mooie laatste woorden en toen was het voorbij. We reden terug naar het huis waar we nog bij elkaar kwamen met een kleine kring van intimi. We kregen een vers en verwarmend soepje. Lekkere goed belegde broodjes en er was koffie/thee zoveel we wilden. Het was goed om nog bij elkaar te zijn. Om wat te praten over moeder over de afgelopen dagen. Over de laatste jaren.


Als kinderen zijn we daarna nog naar het appartement gegaan. Om nog wat spullen uit te zoeken. Maar dat wilde niet lukken. Iedereen was zo uit zijn doen en we wilden allemaal zo snel mogelijk naar ons eigen huis. En dus stapten ook wij uiteindelijk in de auto en reden richting zee. De teller stond op 1003 kilometer. In een week tijd hadden we meer dan 1000 kilometer gereden. Het was tijd om uit te rusten en bij te komen. Maandag zouden we weer verder zien.

31-03-2017

De laatste dag van de maand maart. De laatste dag van de condoleance. Ik merkt bij het schrijven dat het allemaal nog zo vers is. Er zit een heel dun velletje over de schaafplek van verdriet. Ik worstel ook een beetje met de foto's bij het bericht. Ik vind het fijn om om de foto's heen te schrijven. Maar welke plaatjes zet je nu bij dit soort berichten? Nieuwe foto's passen niet en daarom groef ik in mijn 'archief' voor inspiratie. Daar vond ik dit vaasje met anjers (die jullie vast al eerder zagen). Die zag ze zo graag. Ze hield van de geur, van de eenvoud en ook de variëteit van vorm en kleur sprak haar aan. Daarom een eenvoudig boeket voor de eenvoudige vrouw die ze was. En dat bedoel ik als een groot compliment. 


De tweede condoleance verliep heel anders dan de eerste. Allereerst omdat wij om 5 uur met elkaar hadden afgesproken in het appartement. Er 'moest' opgeruimd/leeggeruimd worden. Dat betekent voor ons dat we om uiterlijk kwart over vier van huis moesten. Daarna zouden we omkleden en wat eten. Het omkleden gebeurde op een holletje en van het eten kwam niks. Op het allerlaatste moment zette ik de koffiepot aan. De eerste gasten kwamen er al aan. Zelfde setting maar met een zwager minder. Schoonzus en zwager twee hadden andere verplichtingen. Eén zwager leeft niet meer en de andere schoonzus zouden we pas zien bij de begrafenis. Gelukkig was haar man (de jongste zoon) er wel steeds bij. Er kwamen nu heel andere mensen. Mensen die wij ook kennen. Generatiegenoten. Dorpsgenoten van vroeger. Ik was afwisselend de schoondochter van ma en de dochter van mijn vader (iedereen kent mijn vader). Sommige herkende ik echt niet meer. Sommigen meteen.


Het was rommeliger, drukker, voller en dus ook warmer in het appartement. Na afloop waren we allemaal moe. Moe van emotie, moe van het dingen doen, moe van alles. Nog even laaiden de oude irritaties op en werden er over en weer wat stekelige opmerkingen gemaakt. Iedereen stond onder spanning en het was tijd om in de auto te stappen en naar huis te gaan, te gaan slapen en genoeg energie te verzamelen om de laatste dag door te komen.

30-03-2017

Mijn schoonmoeder was een trotse boerendochter. Of eigenlijk was haar vader een koeienkoopman en kwamen de koeien voornamelijk naar de boerderij nadat ze gekocht waren op de veemarkt. Daarna werden ze verkocht aan de boeren in de streek. Hoe dat precies ging weet ik niet, maar wel dat er altijd mensen over de vloer kwamen. Die mensen dronken koffie. De koeien moesten gemolken, het andere vee verzorgd. Kortom, al op zeer jonge leeftijd moest ze als oudste meisje in het gezin, flink meehelpen. Ze heeft zeker geen makkelijk leven gehad. Zo af en toe vertelde ze daar wat over. Bij de boeren was het destijds (en misschien nog wel) gewoonte om de overledene in de opkamer op te baren en de condoleance thuis te houden. In huiselijke kring. We besloten om dat ook op die manier voor haar te doen, dus gewoon in haar appartement. Haar huisje. Daar waar ze zo gelukkig was de laatste jaren. Er werd besloten tot twee condoleances. 


Eén op donderdagmiddag voor de mensen uit het huis en voor mensen die van ver kwamen en liever niet in het donker wilden autorijden. Of gewoon omdat het ze beter uitkwam. Wij schoonkinderen namen de taak van koffiejuf op ons zodat de 'eigen' kinderen beschikbaar zouden zijn. Mijn ene zwager zou de gasten vragen naar koffie of thee, ik zou het zetten en inschenken en de andere zwager zou het op tafel zetten. Zo kon ik toch meehelpen aan het proces zonder al te veel energie te verliezen. Wat kwamen er veel mensen en wat waren er mooie gesprekken. Mensen die haar als jong meisje gekend hadden, met haar bevriend waren, buurmeisjes, nichtjes, neven, buurmannen, er was zelfs een 'vriendje van vroeger' en bij iedereen was er voldoende gelegenheid voor een luisterend oor, en vooral was er voldoende tijd voor wat dan ook. Ik herinner me mijn eigen moeders condoleance een jaar geleden. In het kerkelijk gebouw. Een eindeloze stroom van mensen (een paar honderd) die je allemaal een hand gaven en niets persoonlijks konden zeggen omdat de rij nog zo lang was. Mijn moeder was jonger en was lid van veel clubjes. Hoe anders was het nu. Als je zo oud wordt, zijn er niet veel mensen over. Maar zij die er nog zijn, zijn des te waardevoller. Het was een hele bijzondere middag met al die broze mensen. Sommigen zelf al zo dicht bij het eind van hun leven....

donderdag 20 april 2017

28-03-2017

Mijn verjaardag was een moeilijke dag en dat bleef zo gedurende de dagen er na. Vooral de dinsdag voelde verweesd en raar. De eerste dingen met betrekking tot de uitvaart waren geregeld en er moest alvast een begin gemaakt worden met het uitruimen van het appartement. Je weet dat dat de regels van het huis zijn. Je weet dat als je daar gaat wonen. Je weet ook dat de regels niet streng gehanteerd gaan worden maar toch.... Het voelt niet goed. Het is te snel. Het is lastig. Moeder had niet veel spulletjes meer na de vorige verhuizingen. Eerst van het huis waar ze zolang woonde naar een kleiner huis in het midden van het dorp en twee jaar geleden van het huisje naar het appartement waar ze met zoveel plezier de laatste jaren woonde. Besloten werd om met de logeerkamer te beginnen. Daar zou toch niemand komen. En iedereen was er toch. Praktisch gedacht, maar dat was precies zoals ze haar kinderen opgevoed had. Praktisch en zelfstandig :-)


Ik voelde me als (schoon)kind snel teveel. Hoewel geen van haar kinderen me ook maar een moment dat gevoel gaf. Zwager had er ook last van en we besloten een stukje te gaan lopen. Het was koud, maar de zon scheen. Spullen die van je moeder zijn geweest moet je als kinderen zoveel mogelijk met elkaar uitzoeken vonden wij. We liepen een stukje totdat mijn vader, die aan de overkant van de straat woont, ons zag kuieren en op het raam tikte en het gebaar van koffiedrinken maakte. En zo kwam het dat we bij pa een bakkie deden. Een bakkie troost. Het was zo fijn om er te zijn.


Mijn vader had elke dag contact met mijn schoonmoeder en ook voor hem was het verdrietig. Bovendien is mijn moeder ook nog maar net een jaar overleden en zijn verdriet is er nog volop. Hij houdt zich moedig staande maar na zoveel jaren zo innig van iemand gehouden te hebben is het moeilijk afscheid nemen. Mijn vader zou zondag gekomen zijn voor mijn verjaardag. Zoon uit Amersfoort zou via de A27 rijden en halverwege mijn vader oppikken. Het laatste stuk zouden ze dan met z'n vieren (de dametjes achterin) rijden. Pa vond het wel hip, dat carpoolen :-) Door het overlijden ging dat natuurlijk niet door maar zijn verjaardagscadeau voor mij lag er nog. En dat kreeg ik die ochtend. Zo lief! En even wat luchtigheid. Heel even maar. Daarna namen we afscheid (met een extra knuffel) en liepen zwager en ik langzaam terug naar de overkant.

29-03-2017

Als ik nu (in april) terugdenk aan de maand maart, is het goed dat ik iedere dag aantekeningen maakte en het nu pas opschrijf wat er toen gebeurde. Een voor mij goede manier om alles nog een keer te beleven en nu wat bewust. Ik zou willen dat ik dat vorig jaar ook gedaan had, toen mijn moeder overleed. Ik herinner me daar alleen flarden van. Gelukkig deed ik het dit keer wel. Zondag overleed schoonmoeder. Maandag werd alles omtrent de uitvaart geregeld en dinsdag werd begonnen met het leegruimen van het appartement. Ik werd daar zo verdrietig van. Al die spulletjes. Haar breinaalden, de kaartjes met wol om sokken te stoppen, een buisje haaknaalden, een borduurwerk, wat poppenkleertjes, een uitgeknipt krantenartikel, de fotoalbums, haar poëziealbum. En nog zoveel meer spullen die bepaalden wie ze was. En nu werden de meeste van die spullen weggegooid of naar de kringloop gebracht. Niet een van haar dochters wilde ze hebben. 


Van sommige dingen (als ik zeker wist dat ze naar de kringloop gingen) heb ik gevraagd of ik ze mocht. Ze reageerden zo lief. Natuurlijk mocht dat. Graag zelfs. In de loop van de tijd, als het blog er om vraagt, zal ik hier een en ander laten zien. De woensdag daarna bleef ik thuis. De dominee zou komen om de dienst te bespreken en ik vond dat een zaak van haar eigen kinderen. Bovendien was ik zo verschrikkelijk moe. Ik heb normaal gesproken al niet veel energie en als er dan emotionele dingen bijkomen gaat het mis. Een dagje alleen thuis zou me goeddoen. En zo geschiedde. Het werkte louterend.


Ik ruimde hier en daar wat op en maakte schoon. De wasmachine maakte overuren. Ik kocht een bloemetje op de markt en vulde de koelkast. In de middag las ik wat in een gedichtenbundel en luisterde ik naar de oude Bach. Ik vind zijn muziek zo troostend. Voor ik het wist was de dag voorbij en kwam de liefste van alle mannen thuis. Aan zijn gezicht kon ik zien dat het een zware dag geweest was.

27-03-2017

De dag van mijn verjaardag. Nooit eerder was er zoveel verdriet. Na een korte nacht was het vroeg dag. Het zou de laatste dag zijn dat de schilders hier zouden zijn. Niks vermoedend hadden we de vrijdag ervoor afscheid van elkaar genomen. Ik zou plakkertjes plakken, schilder F zou alle kale plekjes bijwerken en nog wat (buiten) schilderen. Daarna zouden we afscheid nemen tot het volgend 'schilder' avontuur. Ik had ook beloofd dat er taart zou zijn. Hij maakte nog grapjes: ben je zo blij dat we gaan, zei hij. Nee, ik ben jarig, zei ik. En zo gebeurde het dat hij binnenkwam (stipt op tijd om half acht) en me een mooie plant overhandigde. Met een stralende lach en een (zeer) stevige handdruk met bijbehorende felicitatie. Ik heb net een verse foto genomen en zie nu dat hij precies in de zon gevangen is en in het raam staat naast het laatste plantje dat mijn moeder (een jaar geleden overleden) nog zelf opkweekte. De mooie bloesem van de Japanse kers erachter. Alsof ze zeggen willen: het komt allemaal goed, zolang de zon maar blijft schijnen. Even pauze nu....


....Ja, daar ben ik weer (15 min en een kop koffie later) Het was een grote schrik toen we vertelden van schoonmoeder. Ik zette koffie klaar en haalde toch nog snel een stukje taart voor ze bij de Multivlaai om de hoek. Daarna vertrokken we naar het appartement van ma waar we bij elkaar zouden komen voor het regelen van de uitvaart. Toen mijn moeder vorig jaar plotseling overleed was precies duidelijk hoe ze wilde dat het zou gaan verlopen. We hoefden alleen het schriftje erbij te pakken waarin ze alles opgeschreven had. Bovendien was mijn vader er nog en waren we met zijn drieën. Nu waren we met vijf eigen en drie partners. Toch kwam het allemaal goed en verliep de dag voorspoedig.


In de loop van de dag kwam moeder over van het ziekenhuis naar haar eigen huisje en mocht ze in haar eigen slaapkamer staan tot de uitvaart. Wij aten een boterham met elkaar aan de tafel waar zij altijd haar boterham at. Het voelde allemaal vertrouwd en het was fijn dit zo met elkaar te doen als kinderen. Op weg naar huis overheerste rust en stilte. Thuis was alles piekfijn achtergelaten door schilder F. Een lief briefje met daarop: sterkte de komende dagen! lag op de keukentafel.

26-03-2017

Bij het schrijven van dit bericht ben ik heel erg blij dat ik wat uit de tijd loop. De ergste rauwe randjes van verdriet zijn wat bijgeschaafd. Uit de tekst op de handletter- kaart valt vast wel te begrijpen dat er tranen zijn gevloeid. Nadat het aanvankelijk beter leek te gaan met schoonmoeder en ze nog redelijk sliep in de nacht van zaterdag naar zondag werden we toch gebeld door het ziekenhuis. Zondagochtend zo rond half tien was dat. We gingen er meteen naartoe. Schoonzusje was er al en in de loop van de dag kwamen de andere kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen afscheid nemen. Want het zou de laatste dag zijn dat ze bij ons was. 


In de loop van de avond is ze ingeslapen. Haar twee zoons waren bij haar. Ieder aan een kant van het bed. Ze hielden haar zoveel mogelijk vast maar het laatste stukje van haar reis hier op aarde moest ze toch alleen gaan. Ik ga naar pa, had ze gezegd. Het is goed zo. Alles is gezegd en gedaan. Ze had er vrede mee. Ze was ziek. Ze was 91 jaar. Maar toch.....

woensdag 19 april 2017

25-03-2017

Dat ik nu aan het inhalen ben met schrijven is tegelijkertijd een voor en een nadeel. Zo vergiste ik me een dag en ben ik nu bij ZATERDAG 25 maart aangekomen. De dag dat mijn lieve schoonmoedertje opgenomen werd in het ziekenhuis in Gorinchem. Ze bleek een fikse longontsteking te hebben en nadat een gewoon kuurtje en een wat zwaardere kuur niet bleken te helpen werd besloten om haar naar het ziekenhuis te laten brengen. Daar knapte ze erg op van de medicijnen en van de zuivere zuurstof. We lieten langzaamaan onze adem (die we met zijn allen in hadden gehouden) voorzichtig ontsnappen. 


Toch waren we alert en gingen we zeker niet meer weg, die dag. En de telefoon droegen we bij ons zodat we in geval van nood meteen in de auto konden springen. Ik werkte wat in de tuin, maakte hier en daar een foto maar de ongerustheid had de overhand.


We gingen op tijd naar bed want gerust waren we er niet op. Ze was zo broos en fragiel. En al 91 jaren oud.

24-03-2017

In de drukte van alledag was er ook het bericht van het afscheidnemen van een ding. In dit geval van het Brocantehuisje een dorp hier verderop. Ik ben daar toevallig terechtgekomen vorig jaar. Ik ontmoette op een kerst fair iemand die me uitnodigde voor het 'breiclubje''. Zaterdagmiddag van 13-15 uur. Ondanks het feit dat het er supergezellig was, was het voor mij niet een echt handig tijdstip zo midden op de zaterdag. Ik ben bang dat ik niet het meest trouwe lid was. Het was een klein clubje maar met lieve meiden en ik heb er goede herinneringen aan. Mooie gesprekken, lekkere thee uit een ouderwetse pot met altijd wat zelfgebakken lekkers er bij. 


Het brocantehuisje is nu alleen nog op donderdag open. Ik zal er zeker nog eens naartoe gaan, maar de breiclub bestaat niet meer. Hoewel ik me vast nog wel kan melden met een breiwerkje denk ik zo. Zaterdag 24 maart was een afscheidsborrel gepland voor klanten en vrienden. Tijdens het samenzijn kreeg ik een app van een van mijn schoonzusjes dat schoonmoeder ziek was en dat de dokter zou komen kijken. Wat een schrik! Ik wist wel dat ze erg verkouden was en daar een eerst een penicilline kuur en daarna prednison voor gekregen had maar een broze dame van 91 kan niet veel hebben. We spraken af dat we even zouden wachten met komen totdat de dokter geweest was en daarna beslissen hoe nu verder. Rustig blijven op het feestje lukte niet meer natuurlijk en ik ging daarom naar huis.


De benedenverdieping is in 2011 geschilderd. Ook door schilder F. Hij gaf me vrijdag aan het eind van de middag een rol geel tape (dat kun je veilig op geverfd hout plakken) met de opdracht alle plekken waar een chipje verf af was gegaan gedurende de afgelopen jaren een stukje plakband te plakken. Dan kon hij maandag (de laatste dag) alles nog even bijtippen (!) Wat een lief gebaar vond ik dat. Nu kwam ik thuis van het feestje, ongerust over hoe het met schoonmoeder zou gaan en zag ik al die gele plakbandjes die ik die ochtend opgeplakt had. Het zag er ineens zo overbodig uit. Zo niet belangrijk. Ik moest er gewoon van huilen. Raar mens ben ik toch!
-
Uiteindelijk kwam de dokter en die constateerde een longontsteking bij moeder. Gezien haar leeftijd was het veiliger om haar op te laten nemen in het ziekenhuis in Gorinchem. Daar had ze vrede mee. In het ziekenhuis kreeg ze zuurstof, iets om het slijm achter haar longen te verminderen en iets tegen de pijn. Daar knapte ze meteen van op en kon ze eindelijk wat slapen. Dat had ze al een paar nachten niet gedaan.

dinsdag 18 april 2017

23-03-2017

En de schilders? Die schilderden vrolijk verder. De radio gezellig aan en pratend over van alles en nog wat. Ondertussen werkten ze hard door. Want o o o wat een tempo hielden ze er op na. We hebben op deze etage vier grote slaapkamers ( plus badkamer)en ze werkten in allebei tegelijk. Steeds als iets moest drogen werd er verder gewerkt in een volgende kamer. Halverwege de tweede week moest er geruild worden en werden de andere twee kamers aangepakt. Over dat verhuizen deden zij niet kinderachtig. Ze sjouwden gewoon de kasten en haalden bedden uit elkaar alsof het niks was. Het probleem was alleen dat de kamers die nu leegkwamen veel meer spullen bevatten als de kamers die klaar waren. 


Mijn man, die boven kantoor heeft, verhuisde tijdelijk naar de benedenverdieping. Hij ging kantoor houden in de woonkamer. Mijn werkkamer werd een soort van opslagplaats met nauwelijks ruimte om te lopen en de keuken was al eerder veranderd in een soort van kantine. Zie je het voor je? Ik, eerst met mijn oor aan de kamerdeur om te horen of er geen klanten waren, of dat meneer niet gestoord zou worden tijdens een telefoongesprek en na voorzichtig kloppen de woonkamer binnengaan? Niet in je eigen werkkamer kunnen omdat die ram-vol staat? Niet in de gang kunnen zitten omdat je 'gek' wordt van de radio? Alleen in de keuken was ik veilig. Tenminste..... als daar de schilders niet al waren :-)


Het leidde tot vrolijke taferelen toen op een dag ook de jonge timmerman aanschoof die een tafel op kwam halen. Daarna schoof ook de man die het internet weer aangeslingerd had aan voor een koffie en de tuinmannen die twee keer per jaar komen (en dit keer een keertje extra voor het gras) ook heel veel zin hadden in koffie. Met iets lekkers natuurlijk. Want ik kon niet veel anders dan koken, wassen, strijken en bakken. Ik heb veel nieuwe recepten uitgeprobeerd. Gelukkig hebben we een grote keuken en gaan er veel makke schapen in een hok. Het werd een gezellige boel en ik voelde me even moeder van een groot gezin :-)

22-03-2017

In mijn vorige blog schreef ik over de man die ik nog steeds de liefste van alle mannen vind. Op dat moment zette hij net een kop koffie voor me neer. Dat doet hij regelmatig. Net zoals hij regelmatig een glas water naast me neerzet. Omdat hij weet dat ik steevast vergeet te drinken :-) Gek genoeg was dat kopje aanleiding om dit blogje te schrijven. Omdat ik me bedacht hoeveel verschillende soorten koffie ik dronk afgelopen week. Zo was er daar een veel te duur kopje. € 4,50 en het was nog net warm. In twee slokjes was het op. Het was in een locatie niet ver van paleis Noordeinde, dat zal vast meegespeeld hebben. Ik dronk koffie thuis. Uit mijn gammele, maar nog steeds werkende, nespresso apparaat. (Note to myself: nieuwe cups bestellen) Ik vind deze koffie hoewel stevig aan de prijs, gewoon lekker. Dan was daar de koffie bij middelste zoon. Die heeft een Senseo-apparaat met pads van een onbestemd merk. Een aparte ervaring waar je lang plezier van hebt. 


Mijn vader zet koffie met een filter. Gewoon apparaat en zodra het doorgelopen is zet hij het apparaat uit. Vervolgens vergeet hij dan de koffie in te schenken omdat we allebei beginnen te vertellen.  Vervolgens schenkt hij de koffie dan min of meer afgekoeld in de mok, voegt hij daar water bij en zet het in de magnetron. Ik vind dat zo vies, maar ja, leer zo'n oude man zijn kunstje maar eens af :-)

Dan is er nog de koffie die ik dronk op de boerderij, ook filterkoffie uit een apparaat, maar een lekkere gulle bak vol geurige zwart. Ik dronk koffie uit zo'n hip apparaat wat je naar beneden moet duwen  bij een vriendin (ik kan even niet op de naam komen) en vond het een beetje bitter.

En als laatste, en dat was de lekkerste, dronk ik een kop filterkoffie waar kokend water opgegoten werd nadat eerst de bonen vers gemalen waren. Oh man, die was zó lekker. Eens even tellen hoeveel verschillende koffie's ik dronk deze week. Ik tel er zeven en ik ben er vast nog wel een vergeten. We noemen het allemaal koffie maar wat een verschil. Drinken jullie koffie? En wat voor koffie heeft jullie voorkeur? Ik ben benieuwd.

21-03-2017

Er is iets wonderlijks met mij aan de hand. Normaliter schrijf ik mijn berichten altijd op het moment dat ze gebeuren. Het scheelt wel eens een dagje of maximaal een week, maar nu loop ik heel erg achter met schrijven en zal ik eens wat zeggen? Ik vind het leuk. Het is een bijzondere ervaring om alles nog een keer te beleven. Om er op terug te kijken en te zien hoe een en ander zich ontwikkelt heeft. Ik zit ook niet meer zo in het moment en dus ook niet meer zo erg in de emotie. De tijd heeft er voor gezorgd dat er letterlijk wat afstand is. 


Zo herinner ik me de dag dat we onze trouwdag vierden. Of misschien juist niet vierden. Het was een dag waarop ik alleen nog maar onder de dekens wilde kruipen en pas weer tevoorschijn wilde komen als alles voorbij zou zijn. Het was zo'n verdrietige periode. Mijn moeder was een jaar geleden overleden en haar beide broers ook. In een jaar tijd een heel gezin uitgewist. Ik had het er moeilijk mee en geen zin om wat dan ook maar te 'vieren'.


En nu (op twee dagen na twee maanden later) bedenk ik me hoe fijn het is om al zo lang getrouwd te zijn met deze man (die as we speak een kop koffie voor me neerzet en me een aai over mijn bol geeft)
Mijn highschool sweatheart zoals ze hem in Amerika zouden noemen. Ik ken hem al zo lang, vrijwel mijn hele leven, maar het is nog geen dag saai geweest. We zijn vertrouwd met elkaar maar toch is er elke dag een moment dat ik denk: wat is ie toch leuk/lief/en vul de rest maar in. En geloof me, het is zeker geen heilige. Er zijn regelmatig momenten dat ik helemaal gek van hem word. Zoals dat gaat als je al zolang bij elkaar bent. Vaak noemen mensen hun partner hun maatje. Dat zul je mij nooit horen zeggen. Bij maatje denk ik aan een vriend/vriendin. Dit is mijn man. En daar zit voor mij toch een verschil. Ik maakte zijn eigen mix van nootjes. Een pot vol. Die staat nu op zijn kantoor :-)

zaterdag 15 april 2017

20-03-2017

Wat gebeurde er veel tegelijk in de drie weken dat de schilder hier was. Of eigenlijk moet ik zeggen dat de schilderS hier waren. Want schilder F kondigde aan dat er een tweede schilder nodig was. En dat hij al iemand 'op het oog' had. Iemand waar hij wel vaker mee samenwerkte. Een jonge man nog maar hij levert topkwaliteit, werd mij verzekerd. Het had verder geen gevolgen voor de rekening en nadat hij me beloofd had garant te staan voor alles, ging ik akkoord. Ik zei al: schilder F neemt hier het huis een beetje over als hij aan het werk is. Schilder B kwam en lieve help wat een baas was dat. Twee keer zo groot, half in leeftijd en behalve een Radio had schilder B ook een telefoon. En een bazige partner, en een ziek kind, en een moeder die steeds zijn auto wilde lenen, en een vader die... ach het was gewoon een wonder dat de jongeman aan werken toekwam. Maar als hij eenmaal aan de gang was, was hij niet te stoppen. 


Op een dag lag tijdens de koffiepauze het stemformulier op tafel. Nou is stemmen voor de tweede kamer bij ons hier in huis een serieuze aangelegenheid. Niet zomaar geven we onze stem aan de eerste de beste. We lezen partijprogramma's en zoeken iemand die ons goed kan vertegenwoordigen. Soms twijfelen we tot in het stemhokje. Zo niet de schilders. Die stemden op Wilders. Geen fratsen met buitenlanders, arbeidsmigranten, of ander gedoe. Stemmen op Geert (zoals ze hem steeds noemden) zou alle problemen in een klap oplossen. Ik heb nog geprobeerd de discussie aan te gaan maar verder dan de Poolse schilders die voor veel minder dan zij, je huis schilderen ben ik niet gekomen. Tenminste, dat dacht ik. Want wie schetst mijn verbazing dat schilder F een dag later vertelde dat hij op meneer Hiddema gestemd had. Die zag hij wel eens bij Harry Mens op zondagochtend en daar had hij ook een goed gevoel bij. Nou ja zeg! :-)


Jongste was jarig, hij kreeg een kind, we mochten stemmen voor de tweede kamer, ik kreeg mooie rozen en dat was nog lang niet alles. Maar daarover later meer. En om aan te geven dat schilderen niet zomaar een kwestie van een kwast en wat verf is zie je op bovenstaande foto's. Eén kwast? Welnee, dit was nog maar de helft van wat ze gebruikten. Het is een vak, Tineke zegt schilder F steeds. Het is een vak. Dat u het maar weet.

19-03-2017

Handlettering op zondag. Dit is de quote voor 19 maart.



18-03-2017

En toen was er weer een stuk taart bij de koffie. Dit keer kwam het van de multivlaai. Lekker makkelijk voor een keer. Bij ons is de winkel al vanaf 7 uur in de ochtend geopend en zo kwam het dat ik om acht uur al lekkere vlaai had gekocht. Want er was iets heel bijzonders te vieren. Aan de andere kant van de wereld (12 uur vliegen van hier) was onze jongste voor de tweede keer vader geworden van een jongetje. Een mooi, kerngezond mannetje met alles er op en er aan. Wat een geluk en wat een dankbaarheid dat alles weer goed was gegaan. Genoeg redenen om te vieren met taart.


We kunnen er nog niet naartoe maar dat is niet erg. Er zijn tegenwoordig zoveel manieren om met elkaar te communiceren, dat verzacht veel. Er gaat natuurlijk niks boven het live knuffelen van zo'n kleintje maar voor nu doen we het ermee. En terwijl ons kleinkind geboren werd, zag ik in de polder van onze jeugd ook steeds meer baby's geboren worden. Overal zag je de lammetjes rondhuppelen. Ik word daar ongelooflijk gelukkig van. Vooral als ze bij de moeder drinken vind ik ze onweerstaanbaar. Dan kwispelen de staartjes zo leuk. Het schattigst vind ik ze over een poosje, als ze al een dikkere vacht hebben en en beetje puberen.


De taart smaakte goed en we gingen over tot de orde van de dag. Schuren, grondverf, voorlak, aflak. Water en niet watergedragen verf. Muurverf. Wel of niet meeverven van latjes langs het plafond. Deurkrukken die ineens niet meer mooi waren. Bloemen in het raamkozijn met de bloesem van de oude Japanse kers op de achtergrond. Ranonkels zijn maar beperkt verkrijgbaar en ik heb het geluk dat ik vlakbij een kweker woon. Maar een paar minuten hier vandaan verkoopt hij zijn bloemen in een stalletje langs de weg. Je gooit er 2 euro in en kiest een bosje uit. Genieten hoor.


Zo was het toch ineens een feestelijke dag.

17-03-2017


Als er geschilderd wordt in je huis, wordt het alleen maar mooier en mooi. Maar daaraan voorafgaand is het (ondanks de goede afzuigers op de schuurmachines) toch een stofboel. Dan is het fijn om in een huis als dit te wonen waar alle deuren goed dicht kunnen en om in ieder geval een ruimte te hebben waar je je privacy kunt hebben.


En als daar dan ook nog een mooie bos rode rozen staat is dat dubbel fijn. Mijn echtgenoot kreeg ze van een client waar hij veel extra voor gedaan had. Niet alleen het bedrijf was geholpen maar ook was er een stuk persoonlijke coaching waar deze meneer erg blij mee was. Mooie rozen dus en daar wist ik wel een plaatsje voor. Op de schouw. Waar we ze goed kunnen zien en bewonderen. Want het zijn toch kleine wonderen, steeds weer. Het begint met een knop en langzaam, elke dag een beetje meer, ontvouwt deze zich en uiteindelijk zie je de volle roos. En zelfs aan het eind, als de blaadjes vallen, zijn ook die blaadjes van een bijzondere schoonheid als je er goed naar kijkt.


Een andere schoonheid vond ik op straat, voor het hek van ons huis. Een verloren oorbel. Van goud en met een zwarte steen erin. Ik heb al diverse oproepen geplaatst maar tot op heden heeft de eigenaresse zich nog niet gemeld. Omdat er eigenlijk alleen bestemmingsverkeer en fietsers door ons straatje rijden heb ik goede hoop dat hij van iemand 'uit de buurt' is. Tot die tijd ligt hij hier op een plankje en kijk ik er zo af en toe eens naar.






vrijdag 14 april 2017

16-03-2017

De schilder. Ik vertelde in het vorig bericht al dat schilder F een geval apart is. Hij is een man met een hele lange gebruiksaanwijzing. Een pietlut tot achter de komma en daarom is het voor hem lastig om voor een 'baas' te werken. Ik denk dat hij bij heel veel schildersbedrijven heeft gewerkt maar zijn manier van werken komt pas tot zijn recht nu hij zelfstandig is. Het is nu eenmaal zo dat een begroting gemaakt wordt naar het aantal uren dat de baas denkt dat er nodig is voor een klus en zo lang mag je er ook over doen. F komt nooit uit met de uren. Daarom is het heel fijn dat hij nu voor zichzelf werkt. Een moeilijk mens in de omgang maar goudeerlijk en een prima vakman! En dat laatste telt voor mij het meest. Een eerlijke vakman. De rest neem ik op de koop toe. Hij doet namelijk of het huis van hem is. Niet expres, dat zeker niet. Hij neemt het als het ware een beetje over als je niet uitkijkt. Tegelijkertijd behandelt hij alles ook met zoveel zorg alsof het zijn eigen spullen zijn en dat is bijzonder. Alles is duidelijk en als je je een beetje schikt naar zijn schema dan is er prima mee te leven. Ach, en die paar weken heb je er dan best voor over. 


Zo begint hij in de ochtend om half acht. Niet om een minuut voor of een minuut over half acht. Nee om half acht precies. Hij verwacht dan dat de voordeur opengaat. Of je dat zelf doet, of hem op een kier zet moet je zelf weten, maar hij gaat dan naar binnen. Andere schoenen worden aangetrokken, jas gaat aan de kapstok, de radio gaat aan en aan de gang gaat hij. Tot tien uur. Dan moet de koffie klaar zijn en precies een kwartier ( en vier boterhammen later) gaat hij weer naar boven. Tot 12 uur. Dan herhaalt zich het programma. Koffie, boterhammen maar nu duurt het een half uur. Om drie uur nog een koffie met wat fruit en om klokslag vijf uur gaat hij de deur uit. Schoenen omgewisseld, jas van de kapstok, radio uit. Wij zijn hier niet van de vaste tijden, het is dus even wennen. Maar in week twee als je eenmaal in het ritme zit is het best fijn om zo'n lange dag te hebben. Want vergeet een ding niet.... van mij wordt niet verwacht dat ik stilzit als F hier is :-) Het klinkt allemaal heel rigide allemaal maar dat is het niet hoor. Of ja, misschien wel, maar ik vind het niet erg :-))


Want zeg nou eerlijk. Een schilder die je trap zorgvuldig bedekt omdat hij perse niet wil dat er verf op de traploper komt is toch goud waard? En al zeg ik 100x dat die loper er gemakkelijk afgehaald kan worden. Of dat ik hem misschien stiekem niet zo mooi meer vind.... dat doet er voor hem niet toe. Vorige keer was het nog een wat flodderig soort plastic, dit keer was het een plakplastic. Het bleef drie weken perfect zitten en daarna kon je het er zo aftrekken zonder dat er ook maar iets beschadigd was. Superspul. Het schilderwerk is trouwens van een paar jaar geleden. Door hem gedaan ;-) En hoe wist ik zo zeker dat ik uit de tijd liep met het schrijven van dit alles? Omdat ze kwamen op de verjaardag van onze jongste. Maar die vierde het zonder ons. Aan de andere kant van de wereld. Ik bakte natuurlijk wel een lekkere cake bij de koffie. Al was het maar om te vieren dat F er weer was ;-)

15-03-2017

Ik merk dat het systeem van mijn briefjes met aantekeningen toch niet helemaal waterdicht is (ik vertelde daarover in mijn vorig blog) want ik schrijf nu over iets waarvan ik zeker weet dat het eerder gebeurde. Never mind, ik vertel het gewoon en uiteindelijk (op 31 dec 2017) heb ik een waterdicht verslag van wat er gebeurde dit jaar, geschreven in 365 dagen. En hoe en wanneer alles precies gebeurde doet er dan helemaal niet meer toe. Op de eerste foto zie je een scheef raam. In werkelijkheid is dat natuurlijk helemaal niet zo, maar ik moest balanceren bij het maken van de foto. Ik kom daar later op terug. Zelf valt het mij op dat de beukenboom van de overburen nog kaal is. Als ik nu naar buiten kijk (ik zit op de benedenverdieping ongeveer onder bovenstaande foto) zie ik dat hij vrijwel helemaal groen is nu. Fris mooi lentegroen. Zoals dat alleen aan het begin te zien is. Als de blaadjes nog jong zijn. Stop! Tineke stop! Niet afdwalen nu ;-)....



Ik heb geprobeerd de foto wat recht te maken maar daar werd ie niet beter van. Ik laat het zo want ik ben geen fotograaf en al helemaal niet van de perfecte plaatjes. Het noodraam (hieronder op de foto) werd er uit gehaald en het nieuwe glas-in-lood raam er netjes ingezet door de jonge timmerman. Daar vertelde ik al eerder over. Nu is de jonge timmerman een timmerman en timmermannen schilderen niet. Daarvoor moest de schilder komen. In onze jonge jaren hebben we heel heel veel geschilderd maar dat doen we niet meer. We sparen liever wat langer en laten het dan doen, dan dat we zelf aan de gang gaan met een duidelijk mindere kwaliteit. Een mens moet ook eerlijk durven toegeven dat hij/zij ergens niet zo heel erg goed in is toch?


Beneden hebben we het de laatste keer ook  laten schilderen en met een schitterend resultaat. Toen we genoeg gespaard hadden om boven aan de gang te gaan belde ik naar het schildersbedrijf. Schilder F werkt hier niet meer, zeiden ze. Wat een schrik. Gelukkig konden ze me vertellen waar hij naartoe gegaan was. Maar toen ik daarheen belde was hij daar ook niet meer. Maar ook daar konden ze me verder helpen gelukkig. Bij schildersbedrijf drie vertelden ze me dat hij ZZP-er was geworden en hadden ze zelfs een telefoonnummer voor me. Ik kende alleen zijn voornaam en het bedrijf waar hij eerst werkte, maar gelukkig kent in deze streek iedereen elkaar en kwam het toch nog goed. Ik belde hem en vroeg hem eens langs te komen. Nu is deze schilder een verhaal apart (daarover later meer) en na enig heen en weer praten en wat bezwaren van zijn kant kwam hij toch langs. 


Hij was nog niks veranderd. Hij was iets dikker en wat grijzer maar dat vond hij van mij ook ;-) Hij keek rond, beloofde een offerte te maken en na het goedkeuren daarvan maakte hij op een mooie maandagochtend in maart zijn opwachting in het oude huis. En hoe ik nou zo precies wist dat ik uit de tijd liep (bovenaan het bericht) vertel ik volgende keer.

14-03-2017

Hallo lieve allemaal, daar ben ik eindelijk weer. Ik was weer even ingehaald door het leven van alledag. Als ik even achterom kijk ben ik verbaasd wat er allemaal gebeurd is. Ik zag wel elke dag kans om wat op een kladje te schrijven maar heb serieus moeten puzzelen wanneer ook al weer wat was en ik welke volgorde ik de dingen aan jullie zou kunnen vertellen.... Maar goed, op deze relatief rustige dag pak ik de draad weer op. Want de verhalen moeten nu echt mijn hoofd uit. 


Als laatste vertelde ik jullie over de logeerpartij van de kleine meisjes. Die duurde langer dan vooraf bedacht was, maar zijn dat niet de leukste partijtjes? Dat je zegt: het is zo leuk, blijven jullie nog een nachtje? En dat de kleintjes dan roepen: jaaaaah. En de volgende dag zelf zeggen: mogen we nog een nachtje blijven en dat ik dan vervolgens roep: jaaaah :-)) Maar zoals aan alles komt ook aan dit gebeuren een eind. Ze moesten weer naar school en naar hun juffies. En dat was ook wel weer goed. Alle spullen werden in de auto geladen en zo reden we na een afscheidsdiner bij de grote M ;-) weer naar huis terug. Daar werden alle verhalen verteld en alle spullen geshowd. Daarna was het tijd om naar bed te gaan.


Een laatste verhaal werd verteld/voorgelezen. De laatste knuffels, kusjes en blaaskusjes werden uitgewisseld en na nog een allerallerlaatste kop koffie vertrokken we weer terug naar het westen van het land. Anderhalf uur in de auto was precies genoeg om af te kicken en voor te bereiden op de nieuwe klus die er aan stond te komen. Wat een heerlijke week was het. En nu nog steeds (als ik bijvoorbeeld deze foto's zie) moet ik zo af en toe glimlachen om wat was.

donderdag 6 april 2017

13-03-2017

In een groot oud huis als dit, zijn veel plekken om dingen op te bergen. De zolder, kasten, kastjes enz. Langzaamaan begin ik doorzicht te krijgen, vallen er lege plekken en vindt alles een nieuwe bestemming. Ik schreef er al vaker over hier. Jongste zoon woont in Zuid- Afrika en met hem heb ik het meest moeite zijn spullen daarheen te krijgen. Soms neemt iemand wat mee maar ja, in een vliegtuig is alle gewicht al snel te veel. Soms sturen we een pakket. Eerst via PostNl maar nadat dat pakket 3 maanden zoek was dankzij een staking bij SouthAfricanPost doen we dat via DHL. Niet de goedkoopste weg maar wel een redelijk betrouwbare. Onderstaand piratenschip staat al een poos op het lijstje om mee te nemen naar ZA. Jongste wil graag dat zijn zoontje er net als hij vroeger, mee kan spelen. Tot die tijd spelen de meisjes er mee. En dat zijn zorgzame types. Kijk maar. Alle piraten zijn toegedekt (met gehaakte onderzetters) om eens lekker uit te rusten. Lief toch? 


Het is een groot oud en ook koud huis. Daarover vertelde ik diverse keren. Vaak zijn er dingen kapot, moet er wat vervangen worden. Wat wel werkt (en daar ben ik niet altijd blij om) zijn de telefoons. Gek word ik er soms van. Mobiel en landlijn. Zo kan het hier dat zoon uit ZA belt via de mobiel, terwijl mijn vader belt via de landlijn of hij handdoeken moet sparen voor andere zoon (net gescheiden) en mijn dochter naar haar vader belt met de vraag of ik haar terug kan bellen omdat ze mij niet kan bereiken. En dat allemaal op ongeveer hetzelfde moment. Tel daar bij op de mensen die hier komen voor het winkeltje, buren, werklui enz en de chaos is compleet. Nou, dat valt ook wel mee hoor, maar soms denk ik wel eens..... mag het wat minder? Ik verlang soms zo naar stilte.


Alles wordt met elkaar gedeeld en dan ook nog het liefst meteen. Het liefst gebruiken we whatsApp Dan bellen we even via WA of FaceTime als het ernstig is. Zoals hieronder. Kleine man in ZA was gevallen en er was een druppeltje bloed. Gelukkig had ik al eens pleisters van Shaun the Sheep (kinderpostzegels?) gestuurd. Die hielpen geweldig goed. Voor de zekerheid had zijn mama ook een pleister op zijn andere teen geplakt.


We staan er niet vaak bij stil maar het is toch een klein wonder dat je a la minute even met je kleinkind aan de andere kant van de wereld kunt praten? Ik denk vaak aan de moeders van vroeger wier kinderen gingen emigreren in de jaren vijftig van de vorige eeuw en daarvoor. Zij moesten weken wachten op een brief om iets van hun kind te horen. Wat zal dat moeilijk geweest zijn. Gelukkig is die tijd voorbij. De pleisters zijn er inmiddels weer af en kleine man huppelt al weer vrolijk rond. Zoon heeft zijn handdoeken gekregen van zijn opa en de piraten zijn ingepakt en gaan met DHL op reis. Samen met wat andere spullen. Maar daarover later meer. En die telefoon? Die gaat regelmatig op Stil. Of op helemaal uit :-)

12-03-2017

Gezien de avonturen van afgelopen week kon er deze zondag geen andere handettering kaart gemaakt worden. Ik zie nu pas dat ik er misschien beter een kader om had kunnen tekenen. Misschien doe ik dat later nog een keer. Of niet ;-)



Handlettering op zondag dus. Voilà !

dinsdag 4 april 2017

11-03-2017

Toen alle knijpers veranderd waren in popjes, zag de tafel er ongeveer zo uit. Op de foto zie ik dat de zon schijnt. Dat moet dan de enige keer geweest zijn in de week dat de dametjes hier waren. Want o wat regende het. Achter zie je het schoolbord staan. En daarnaast de stoel van de juf. at was ze streng die juf :-) 


Was het nu gedaan met de (vilt) pret? Nee, echt niet. We gingen gewoon verder met plakken en knippen. Ik had ooit twee canvas doekjes gekregen van iemand. Met de bedoeling om er een schilderijtje op te schilderen. Mijn probleem is dat in geen talent heb voor verf. Ik vind het eerlijk gezegd ook een knoeiboel en geklieder. De doeken lagen er daarom nog steeds en zo rond kerst besloot ik om ze te borduren. Waarom ik dat niet gedaan heb weet ik niet meer. Waarschijnlijk zaten er minder uren in de dag dan ik bedacht had. Zoals zo vaak gebeurt.


Dat ik er niks mee deed, kwam nu goed uit. Ik heb heel erg gezocht of ik het schilderij van klein meisje ook had gefotografeerd maar nee.... nergens te vinden. Maar geloof me, het zag er ongeveer zo uit al van haar grote zus. Die is, net als ik, dol op hartjes. En daarom een schilderij met hartjes. Niet voor haar vriendje. Want ja, ze heeft warempel al iemand die 'op haar is'. Twee jongens zelfs maar daar was ze een beetje bozig over, begreep ik. Ik heb er verder maar niet naar gevraagd. Over sommige dingen moet je maar geen mening willen hebben, toch?


Nee, het schilderij was voor mama. Vol hartjes en mooie romige woordjes. Wat lief! We maakten er een mooi cadeau van en mama was er heel blij mee. Papa kreeg het schilderij van zusje en ook hij vond het erg mooi :-)

10-03-2017

Na het schooltje spelen waarbij ik steeds de klas uitgestuurd werd wegens praten ;-) besloot de juf er maar mee te stoppen want dit ging niks worden (haar woorden). We konden niet buitenspelen want het goot de hele week al van de regen en daarom maakten we nog wat popjes.Die van mij zie je  hieronder. Het was eerst een tovenaar, toen een prins en tenslotte eindigde hij als buurman tijdens het spelen. Want o o wat hebben ze er mee gespeeld. Urenlang. Heerlijk om te horen wat de knijperpopjes allemaal voor avonturen beleefden. 


Het haar van de vorige mama werd geplakt (zie bericht gisteren) en werd er een vriendin gemaakt. Want mama's hebben altijd vriendinnen volgens de klein meisje ;-) Vriendin was meteen ook zwanger. Was dat van de buurman? De prins? Toen ik vroeg wie de papa van de baby werd zei klein meisje beslist: nee joh, dat heeft de tovenaar gedaan. Die heeft een konijnenbaby in haar buik getoverd. Ach natuurlijk, hoe kon ik dat niet weten... (de knoop is de baby)


Er werden steeds meer en meer popjes gemaakt. Totdat de knijpers op waren. Hiervoor heb ik een voorbeeld neergelegd welk soort wij gebruikten. Ik kocht ze ooit bij Loods 5, maar ik denk dat je ze wel op meerdere plaatsen tegen zult komen. 


Zoals gezegd speelden de meisjes urenlang met de popjes. Ze beleefden veel avonturen en toen de dames weer naar huis gingen, moesten ze mee natuurlijk. Later hoorde ik van onze zoon (hun vader) dat ze er thuis nog steeds regelmatig mee spelen. Hoe leuk is dat? :-)